ديوان سعدي

محتسب در قفاي رندانست
غافل از صوفيان شاهدباز

ندانستي که ضدان در کمينند
نکو کردي علي رغم بدآموز

نيکخواها در آتشم بگذار
وين نصيحت مکن که بگذارش

ور چنين حور در بهشت آيد
همه خادم شوند غلمانش

ساربانا جمال کعبه کجاست
که بمرديم در بيابانش

نرود هوشمند در آبي
تا نبيند نخست پايانش

بي کار بود که در بهاران
گويند به عندليب مخروش

در ازل رفتست ما را دوستي
لا تخونوني فعهدي ماانصرم

گر آوازم دهي من خفته در گور
برآسايد روان دردمندم

در حلقه کارزارم انداخت
آن نيزه که حلقه مي ربودم

مانند تو آدمي در آفاق
ممکن نبود پري نديدم

وين بوالعجبي و چشم بندي
در صنعت سامري نديدم

لعلي چو لب شکرفشانت
در کلبه جوهري نديدم

چون در دورسته دهانت
نظم سخن دري نديدم

اي باد بهار عنبرين بوي
در پاي لطافت تو ميرم

وز غايت تشنگي که بردم
در حلق نمي رود زلالم

گر دست دهد هزار جانم
در پاي مبارکت فشانم

نمي دانستم از بخت همايون
که سيمرغي فتد در آشيانم

بلبل بوستان حسن توام
چون نيفتد سخن در افواهم

اي کودک خوبروي حيران
در وصف شمايلت سخندان

ترسم که به عاقبت بماند
در چشم سکندر آب حيوان

برخيز که مي رود زمستان
بگشاي در سراي بستان

نارنج و بنفشه بر طبق نه
منقل بگذار در شبستان

خاموشي بلبلان مشتاق
در موسم گل ندارد امکان

آواز دهل نهان نماند
در زير گليم و عشق پنهان