ديوان سعدي

هر کو نکند به صورتت ميل
در صورت آدمي دوابست

درياب دمي که مي تواني
بشتاب که عمر در شتابست

چون روي تو صورتي نديدم
در شهر که مبطل صلاتست

چون تشنه بسوخت در بيابان
چه فايده گر جهان فراتست

ما پراکندگان مجموعيم
يار ما غايبست و در نظرست

خون جگرم ز فرقت تو
از ديده روانه در کنارست

قاصد مگر آهوي ختن بود
کش نافه مشک در ميانست

سليمانست گويي در عماري
که بر باد صبا تختش روانست

مرد اگر شير در کمند آرد
چون کمندش گرفت مسکينست

دانند جهانيان که در عشق
انديشه عقل معتبر نيست

دست در خون عاشقان داري
حاجت تيغ برکشيدن نيست

در باغ بهشت بگشودند
باد گويي کليد رضوان داشت

شب تو روز ديگران باشد
کآفتابست در شبستانت

بلبلانيم يک نفس بگذار
تا بناليم در گلستانت

سعديا زنده عارفي باشي
گر برآيد در اين طلب جانت

گر واسطه سخن نبودي
در وهم نيامدي دهانت

دشمنان در مخالفت گرمند
و آتش ما بدين نگردد سرد

بيچاره کسي که در فراقت
روزي به نماز ديگر آورد

عاشقان کشتگان معشوقند
هر که زندست در خطر باشد

آدمي را که خارکي در پاي
نرود طرفه جانور باشد

تا حال منت خبر نباشد
در کار منت نظر نباشد

ساقيان لاابالي در طواف
هوش ميخواران مجلس برده اند

که پندارم نگار سروبالا
در اين دم تهنيت گويان درآيد

اي به عشق درخت بالايت
مرغ جان رميده در پرواز

گر بگريم چو شمع معذورم
کس نگويد در آتشم مگداز