ديوان رهي معيري

تا چون غبار کوي او
در کوي جان منزل کنم

من نخل سرکش نيستم
تا خانه در ساحل کنم

چون باد سحرگاهم
در بي سر و ساماني

او شمع و من در عشق
پروانه ام پروانه

در سينه دارم چو گل
آتشي بهر آتشين روئي

ستاره در حيرت ز چشم بيدارم
که بي رخ يارم

جز شب کيست؟
در عشق تو، گواه من

جانا گرچه بردي از يادم
جان در کوي عاشقي دادم

ز ما اي گل چه ديدي؟
که دامن در کشيدي

نديدم جز خواري
ولي در عشقت از جهان بريدم

چو ديدم خويت را
چرا در کويت آشيان گرفتم

دور از آغوش يارم
بود اشک غم در کنارم

که يارب دمي در کنارم
گل من چرا نيست؟

همه شب در انتظارم
به رهت ستاره بارم

در آتشم، واي، واي
چه ميکشم واي، واي

در صبح اميد ما، تويي تو
افسونگر دلها، تويي تو

دريغ و درد از عمرم
که در وفايت شد طي

جز ناله دل نبود
در عشقت حاصل من

ديوان سعدي

قصه دردم همه عالم گرفت
در که نگيرد نفس آشنا

سرمست درآمد از خرابات
با عقل خراب در مناجات

آفرين بر زبان شيرينت
کاين همه شور در جهان انداخت

نه چنان در کمند پيچيدي
که مخلص شود گرفتارت

فراق افتد ميان دوستداران
زيان و سود باشد در تجارت

اي سرو بلند بوستاني
در پيش درخت قامتت پست

هر آدميي که مهر مهرت
در وي نگرفت سنگ خاراست