ديوان رودکي

اخترانند آسمانشان جايگاه
هفت تابنده دوان در دو و داه

ديوان رهي معيري

در کف توست ناوک خون ريز
قسمت ماست ديده خونبار

ما از نگاهت، مستيم ورنه
کيفيتي نيست، در هر شرابي

در ميان اشک نوميدي، رهي
خندم از اميدواريهاي دل

در نهادم سياهکاري نيست
پرتوافشان سپيده را مانم

استاد عشقم، بنشين و برخوان
درس محبت، در مکتب من

چشم جادويش، آسماني رنگ
با اسيران، چو آسمان در جنگ

جوانانت که در بازار هستي
خريداران معشوق اند و مستي

هنوزت بازواني آهنين است
هنوزت دست حق در آستين است

الهي در کمند زن نيفتي
وگر افتي، بروز من نيفتي

منه در محفل عشرت، چراغي
کزو پروانه اي گيرد سراغي

چنين خواندم زماني در کتابي
ز گفتار حکيم نکته يابي:

چشم فروبسته اگر واکني
در تو بود، هرچه تمنا کني

بدلجوئيم، در کنار آمدي
زمستان غم را، بهار آمدي

گوهر مهر، در خزينه توست
موج دريا، درون سينه توست

دردمندانه در برابر جمع
گريه و خنده ميکني چون شمع

چشمه مسکين، نه گهرپرور است
گوهر ناياب، بدريا در است

شاه خراسان را، دربان منم
خاک در شاه خراسان منم

غمي، در سايه جانان نداري
وگر جانان نداري، جان نداري

آزمودم همه طبيبان را
در شفاخانه هاي بهداري

آن شنيدستم که در ميدان «کورس »
بانوان چابک سواري ميکنند

در لطافت بهار حسنم گفت
وز جلالت قرين مهرم ساخت

کجايي؟ کز نواي آتشينم
دلت در سينه گردد آتش انگيز

ما از نگاهت، مستيم، ورنه
کيفيتي نيست، در هر شرابي

بنشين چو گل در کنارم
تا بشکفد گل ز خارم