ديوان خواجوي کرماني

مي نوشين و نوشا نوش مستان
در اردو هاياهوي ترکان

دل شيرافکنان افتاده در دام
ز روبه بازي آهوي ترکان

نينديشد معاشر در شبستان
شبان تيره از حال شبانان

اگر فراش ديري فرض عينست
بمژگانت در ميخانه رفتن

مقيمان در ميخانه خواجو
چه حاجتشان بکوي کعبه رفتن

آن لب شيرين شورانگيز او
در سخنگوئي شکر باريش بين

بينم نشسته سروي در ايوان
يا مست خفته شمعي ببالين

هندوانت نيکبختانرا کشيده در کمند
واهوانت شير گيرانرا شکار انداخته

خواجو دل خسته را بزنجير
در جعد مسلسل تو بسته

اي ملک دلم خراب کرده
در کشتن من شتاب کرده

ساقي غمت ز خون چشمم
مي در قدح شراب کرده

مطرب نغمه ساز پرده سراي
چنگ در پرده رباب زده

جان خواجو بآه آتش بار
شعله در آبگون حجاب زده

يک ذره از آنکه در تو پيداست
ناديده درآفتاب ديده

در آتش فرقتت نديده
همچون دل من کباب ديده

شود در گردن جانم سلاسل
خيال زلف او شبهاي تاره

اگر ملک سليمان در نبازي
چو سلمان طلعت سلمي نيابي

در چمن همچو شمع مجلس ما
طوطئي آتشين زبان ديدي

راستي را شمائل قد او
هيچ در سرو بوستان ديدي

به سر ماه فکنده طيلساني
در سرو کشيده پرنياني

رخست از آفتاب عالم افروز
درفشان در نقاب آسماني

ندارم چشم در درياي اندوه
که گيرد دست خواجو آشنائي

رباعيات خيام

شاگردي روزگار کردم بسيار
در کار جهان هنوز استاد نيم

ديوان رودکي

ماغ در آبگير گشته روان
راست چون کشتييست قيراندود

جعدي سياه دارد، کز کشي
پنهان شود بدو در سرخاره