ديوان خواجوي کرماني

نسيم باغ جنت چون عذارش
گلي در روضه رضوان ندارد

پسته شور شکر افشانش
شور در تنگ شکر اندازد

مردم بحر از آب ديده ما
جامه موج در براندازد

سپهرم در پي خورشيد رويان
بگرد ربع مسکون مي دواند

در هواي مجلس جمشيد عهد
غلغل اندر طارم اعلي زدند

باد نوروزش همايون کاين ندا
قدسيان در عالم بالا زدند

هنوزت جادوان در عين سحرند
هنوزت هندوان عنبر فروشند

بنگر که مقيمان سراپرده وحدت
در دير مغان همسبق مغبچگانند

چند را نيم اشک در عقبش
کالتفاتش بما نخواهد بود

حريفان گو بهنگام صبوحي
نشانم از در ميخانه پرسيد

ز بادامش حريفان نيمه مستند
ولي آنماهرخ در پرده مستور

در دلم زان دراز سوختنيست
اين همه زخم ناوک دلدوز

اين تذروان نگر که در رفتار
مي نمايند جلوه طاوس

در عين خمار چند باشيم
چون مردم چشم مي پرستش

سالک مجذوب دلم در سلوک
از نظر تربيت پير عشق

اي قامت تو قيامت عقل
وي خاک در تو محشردل

در تحت شعاع مهر رويت
يکباره بسوخت اختر دل

پيش موج محيط احسانت
از حيا در عرق فتاده غمام

بوده با باده مغانه مقيم
ساخته در شرابخانه مقام

شاهدان خميده گيسو را
زلف پرخم کشيم در خم خم

سرخاب قدح تهمتنانرا
از پاي در آورد بدستان

در چمن افتد غلغل بلبل
چون تو درآئي سوي گلستان

نفير عاشقان در کوي جانان
صفير بلبلان بر شاخساران

بنالم هر شبي در آرزويش
چو کبکان دري بر کوهساران

مرا در حلقه رندان درآريد
که مي پرهيزم از پرهيزگاران