ديوان خواجوي کرماني

در غريبي شکسته شد خواجو
آن غريب شکسته را درياب

زلف سياه تو در آشفتگي
صورت اين حال پريشان ماست

در بسيط جهان کنون خواجو
همه آوازه ترانه ماست

جمشيد بنده در دولتسراي ماست
خورشيد شمسه حرم کبرياي ماست

شکردر اهتمام پر طوطيست
قمر در سايه پر غرابست

هنوزت ماه در عقر مقيمست
هنوزت عقرب اندر اضطرابست

هنوزت گرد گل گرد عبيرست
هنوزت لاله در مشگين حجابست

هنوزت ماه در اوج جمالست
هنوزت شب نقاب آفتابست

هنوزت در دل خواجو مقامست
هنوزت با دل خواجو عتابست

رخسار تو شمع کايناتست
وز قند تو شور در نباتست

در سر زلف تو ز آشفتگي
باز بموئي دلم آويختست

زلف او در تکسرست وليک
دل شوريده حال من خستست

دل شوريدگان بي آرام
در سر زلف آرميده تست

چه رويست آنکه در اوصاف حسنش
کمال قدرت بيچون پديدست

تو گوئي در کنارت مادر دهر
بشير بيوفائي پروريدست

صبوحي گناهست در پاي سرو
ولي راستي را گناهي خوشست

به فندق ضيمرانرا تاب در داد
بعشوه گوشه بادام بشکست

گلستان رخت در دلستاني
بهشتي بر سر سرو روانست

چرا خورشيد روز افروز رويت
نهان در چين شبگون سايبانست

کمان داران چشم دلکشت را
خدنک غمزه دايم در کمانست

در تنگناي حبس جدائي توقعم
از آستان حضرتعالي حمايتيست

چو جانان سرگران باشد بپايش
سبک جان در نيفشاندن گرانيست

خوش آن آهوي شيرافکن که دايم
توانائي او در ناتوانيست

بدينسان که کافور او در خطت
عجب گر زعنبرغباريش نيست

در دين خواجو مؤمن نباشد
هر کو بکفرش ايمان ندارد