ديوان خاقاني

صدر عاليت کعبه خرد است
رخنه در کعبه خرد مرساد

در شبستان چون زماني خوش بويد
از شبيخون زمان يادآوريد

باد، دستار مؤذن در ربود
کعبتيني از ميان بيرون فتاد

عنبرين دستارچه گرد رخت
طوق غبغب در ميان آويخته

تيغ هنديش از مخالف سوختن
در خزر هندوستان خواهد نمود

جويباري کند ز دامن چرخ
چشمه در جويبار بندد صبح

در قماري که با ملامتيان
داو عشرت روان کنند همه

وآنچه در بزمگه حريفانند
رخ ز مي گلستان کنند همه

ساتگيني دهيم و جور خوريم
دورها در ميانه بستانيم

در شکر ريز نوعروس بقا
بهر خسرو نشانه بستانيم

ماه منجوق گوهر سلجوق
در ظلال حسام او زيبد

دورها بوده در زمين بهشت
تيغ حيدر برادر تيغش

عدلش از آسمان ندارد عار
سلسله ز آسمان در آويزد

دست ظلم جهان ببرد شاه
وز گلوي جهان در آويزد

بکشد شخص بخل را کرمش
سرنگون ز آستان در آويزد

مرد شهباز گوشت خوار کجاست
زاغ کز استخوان در آويزد

سائلان را ز نعمت جودش
در جگر سده گران بستند

هست در چشم عالمي مانده
نقش آن پيکر ستوده هنوز

گر زمانه به عذرتان کوشد
خاک در ديده زمانه زنيد

هيچ تقصير در معزايش
مکنيد ار موافقان منيد

بي تماشاي چشم روشن تو
چشم خورشيد در مغاک شده

درويش که اخلاق الهي دارد
در ملک وجود پادشاهي دارد

در حسن ز طاووس سرافرازتري
وز قمري نغز گوي طنازتري

ديوان خواجوي کرماني

جز کمر کيست آنکه ميگنجد
يک سرموي در ميان شما

همچو چشمش کسي نشان ندهد
جادوئي مست خفته در محراب