ديوان خاقاني

شاه باز کلاه گمشده را
در زمستان قبا فرستادي

برگشايم در فلک به دعات
که کليد دعا فرستادي

نيک مردي کجاست خاقاني
که در او درد مردمي يابي

بر من که پرستشت نکردم
در ناکردن ستم نکردي

عروسان خاطر دهندي رضا
که چون سمعشان در لگن کشتمي

غار سيمين و سبزه پيرامن
در برش چشمه روان بيني

سلطان کرم مظفر الدين
در جسم ظفر روان دولت

در کين سياوش ارغنون زن
آن زخمه درفشان فرو ريخت

در دري ابر خاطر من
پيش قزل ارسلان فرو ريخت

در خرگه دوخت روبه سرخ
چون سوزن بي کران برانداخت

در دخمه چرخ مردگانند
زين جادوي دخمه بان مرا بس

با عبرت گورخانه جان
در عشرت گورخان چه باشي

در سفال خم نگر زراب مي
آتش اندر ضيمران آميخته

خلعت اسکندر رومي مگر
در شه هندوستان پوشيده اند

مير بابک در ظلال دولتش
اردشير بابکان باد از ظفر

برقع صبح چون براندازند
کوه را خلعه در سر اندازند

قفس آهنين کنند و در او
مرغ ياقوت پيکر اندازند

در مشبک دريچه پنداري
کافتاب زحل خور اندازند

يا در آن خانه مگس گيران
سرخ زنبور کافر اندازند

ساقيا توبه را قلم درکش
بر در ميکده علم برکش

جوشن چرخ را به تير ضمير
در ثناي خدايگان بگسست

خانه زادند و بنده در شاه
خانه داران خاندان ملوک

رايت نطق را عرابي وار
بر در کعبه ظفر برکش

در جهان مالک جهان سخن
مادح حضرت مبارک توست

خانه پيرزن که طوفان برد
در تنورش فطير نتوان يافت