ديوان خاقاني

نعل در آتش نهادندي مرا
آن نهاد جاودان بدرود باد

باد در سبلت نااهل مدم
گرچه نااهل خريدار دم است

عقد در، طالبان بسي دارد
گر فرستي به احتراز فرست

پاسبانش برون در قفل است
پرده دارش درون کليدان است

بلبل مدح اوست خاقاني
هم در شکرش آشيانه اوست

خاقاني اگرچه هست ميري
در پيش خجنديان غلامي است

زر طلب کردن از در ملکان
آفرين خواندنش نمي ارزد

ندارد موکبي کايام در وي
رديف هر سگ آهويي ندارد

ني در بن ناخنش زد اندوه
تا نيشکر طرب نگارد

افريدون دولتي عدو را
در زندان آر و پاي بربند

مجلسش کعبه و انداخته دلو
خلق در زمزم احسان اسد

شير تنها رو شريعت را
با سگي در خطاب ديدستند

سگ بيدار کهف را در خواب
همبر شير غاب ديدستند

مصطفي بر براق و دست مرا
در هلال رکاب ديدستند

زده از نور مصطفي خيمه
دست من در طناب ديدستند

تاج سر آفرينش است شه شرق
در کنف آفريدگار بماناد

از زمانه منال خاقاني
گرچه در غربتت منال نمايد

در دار الکتب چو باز کند
نسختي از صحاح بفرستد

وقت هيجاست در خورد که علي
سوي قنبر سلاح بفرستد

همتت در جهان نمي گنجد
هفت دريا سبو نمي دارد

روي جرم نکرده را کرمش
در نقاب عفو نمي دارد

در چنين تنگناي دار الضرب
زير چنگي دفي نمي شايد

هست بغداد گرد کوه، در او
قاضيي فلسفي نمي شايد

در ظلمت حال خاطر اندوه
با نور خيال او گسارد

خرد شاخي که شد درخت بزرگ
در بزرگيش سرسري منگر