ديوان خاقاني

وي روضه بوستان دولت
در دخمه پادشات جويم

اي تاج کيان، کيالواشير
در عالم کبريات جويم

گرچه ز ملوک عهد بودي
در زمره اصفيات جويم

فردا به بهشت گشته سيراب
در کوثر مصطفات جويم

در آينه دل از خيالت
جز صورت جان عيان مبينام

در آينه خيالت از خود
جز موي خيال سان مبينام

چون حقه سينه برگشايم
جز نام تو در ميان مبينام

گفتي دگري کني، مفرماي
کاين در ورق گمان مبينام

گنج دولت مي شمردم لاجرم
در هر انگشتي شماري داشتم

گرچه کان خرد مرا داني
عاجزم در نهاد خاقاني

نايب سلطان هدي، احمشاد
کوست در اقليم کرم کامران

از جور تو در ميان عشاق
برخاسته صورت گريبان

عبد الغفار کآسمان را
در ساحت قدر اوست جولان

در باغ ثناي صاحب الجيش
چون فاخته ساخته است الحان

عبد الغفار کز کمالش
در کتم عدم گريخت نقصان

از ديده روزگار بي نور
در سايه صدر باش پنهان

عبد الغفار کز سر کلک
در خلد ممالک اوست رضوان

در گوش زمانه حلقه حکم
بر دوش جهان رداي فرمان

هم بر در مصطفي نکوتر
انس انس و سلوک سلمان

اي در حرمت نشان کعبه
درگاه تو را نشان کعبه

رضوان صفت در سرايت
کرده است بر آستان کعبه

هر پنج نماز چون کني روي
سوي در کامران کعبه

دولت شده رد ضمان عمرت
چون ملت در ضمان کعبه

قضات از در ظالمان کرد فارغ
ازين دادگرتر قضائي نيابي

خسرو خرسندي من در ربود
تاج کياني ز سر کيقباد