ديوان خاقاني

چشم من در نثار بالايت
هم به بالات گوهر اندازد

سگ درگاه او قلاده حکم
در گلوي غضنفر اندازد

همتش که اجري مسيح دهد
طوق در حلق قيصر اندازد

آتش تيغ او گه پيکار
شعله در قصر قيصر اندازد

آسمان در نثار ساغر او
سبحه سعد اکبر اندازد

آنکه در کعبه اعتکاف گرفت
سنگ چون بر کبوتر اندازد

گر مخالف معسکري سازد
طعنه اي در برابر اندازد

دست نمرود بين که ناک کفر
در سپهر مدور اندازد

ذره در بارگاه خورشيد است
سخن از بارگاه مي گويد

مور در پايگاه جمشيد است
قصه از پيشگاه مي گويد

نامرادي مراد خاصان است
پس قدم در ره امل منهيد

فلسفه در سخن مياميزيد
وآنگهي نام آن جدل منهيد

مشتي اطفال نو تعلم را
لوح ادبار در بغل منهيد

قفل اسطوره ارسطو را
بر در احسن الملل منهيد

گوئي کانبوه حافظان مناسک
گرد در مسجد الحرام برآمد

مي کند در طبايع اربع
ظلمات ثلاث را انوار

به خطائي که بگذرد در وهم
عاقلان را سزاست استغفار

کيست دنيا؟ زني استمکاره
چيست در خانه زن غدار

ذره را آفتاب بنوازد
گر برش قدر نيست در مقدار

از در کعبه گر درآويزند
کعبه بر من فشاندي استار

در دست روزگار فلک راست محضري
المقتفي ابوالخلفا نقش دفترش

همچو زنبور دکان قصاب
در سر کار دهن جان چکنم؟

هرچند جهان گرفت طبعش
در مدحت فيلسوف اعظم

جان داروي او بيار يعني
خاک در قدوه معظم

هر بار نفس که برگشايم
غم تعبيه در ميان ببينم