ديوان خاقاني

در زهره روس رانده زهر آب
کانداخته يغلق پران را

در روم ز اژدهاي تيرت
زهر است نواله قيصران را

در جنت مجلست چراگاه
آهو حرکات احوران را

در سيه خانه دل کبودي من
از سپيدي پاسبان برخاست

در تموزم ببندد آب سرشک
کز دمم باد مهرگان برخاست

بلبلم در مضيق خارستان
که اميدم ز گلستان برخاست

بعد کشتن قصاص خاقاني
از در شاه شه نشان برخاست

گو در ملک اخستان نگر آنک
کيخسرو باستان نديده است

حلاج، دکان گذاشت ايراک
جز آتش در دکان نديده است

ساقي آن عنبرين کمند امروز
در گلوگاه ساغر افشانده است

تخم اقبال در زمين بقا
بانوي عدل گستر افشانده است

در شکرريز نوعروس سخن
ني مصريش خاطب هنر است

زعفران گرچه بيخ در آب است
آرزومند ژاله سحر است

پاي در دامن قناعت کش
کت لباس بطر ندوخته اند

صراحي نوآموز در سجده کردن
يکي رومي نو مسلمان نمايد

چو راوي خاقاني آوا برآرد
صرير در شاه ايران نمايد

زخمه مطربان صلاي صبوح
در زبان هاي مزهر اندازد

زلف ساقي کمند شب پيکر
در گلوي دو پيکر اندازد

بر قدح هاي آسمان زنار
مشتري طيلسان در اندازد

در بر بلبله فواق افتد
کز دهان آب احمر اندازد

از در مشرق آتش افروزد
سوي هر روزن اخگر اندازد

گنبد پير سبحه هاي بلور
در مغاک مقعر اندازد

آهمن سازد آتش پيکان
تا در اين ديو، گوهر اندازد

سنگ در آبگينه خانه چرخ
اين دل غصه پرور اندازد

منم آن مرغ کآذر افروزد
خويشتن را در آذر اندازد