ديوان خاقاني

صد عيسي دردمند را بيش
در سايه زلف کرده بالين

ياقوت بلور حقه پيش آر
خورشيد هوا نقاب در ده

در صبوح آن راح ريحاني بخواه
دانه مرغان روحاني بخواه

خاقاني را در آتش عشق
نعل هوس از نهان نهاده

اي طعنه زده به ديگرانم
در کاهش جان من فزوده

در شبستان آفتاب شدي
آه من آسمان شکن کردي

تيشه در بيشه بلا بردي
هر سر شاخ بابزن کردي

زره زلف بر قبا شکني
آه در جان آشنا شکني

در کمين شکست دلهايي
دل فداي تو باد تا شکني

خاک در تو رساند آخر
خاقاني را به تاجداري

در حلق دلم فتاد زنجير
تا حلقه زلف برشکستي

حلقه در اختيار ما را
چندان بزدي که درشکستي

خاقاني را ز غيرت عشق
ناله همه در جگر شکستي

خاقاني فسانه شد عشقت
در دست تو اين فسانه بايستي

وز غيرت آنکه دم برآرم
در کام دلم نفس شکستي

از چاه غمم برآوريدي
در نيمه ره رسن گسستي

در عشق، فتوح چيست؟ داني
از دوست کرشمه نهاني

کز طبع تو در خزان عالم
پيداست بهار شادماني

امروز مرا مسلم آمد
در ملک سخن خدايگاني

در سينه آتشين طلب دل
کاندر بر سوسني نيابي

در ابخازيان اينک گشاده
حريم روميان آنک مهيا

دبيرستان نهم در هيکل روم
کنم آئين مطران را مطرا

فرستم نسخه ثالث ثلاثه
سوي بغداد در سوق الثلاثا

در گردن صفدران خزران
افکنده کمند خيزران را

در کعبه حضرت تو جبريل
دست آب دهد مجاوران را