ديوان خاقاني

آن ها که محققان راهند
در مسند فقر پادشاهند

بازيچه دهرشان بنفريفت
زانگه که در اين خيال کاهند

خاقاني وار در دو عالم
از دوست رضاي دوست خواهند

حلقه کاروان عشق آنجاست
که خرد در ميان فرو نايد

بر خاک در تو خون چشمم
خاقاني جرعه چين نويسد

در معني بوسه تهي هم
گفتم دو سه بار برنيامد

در راه غمش دواسبه راندم
يک ذره غبار برنيامد

مقصود نيافت هر که در عشق
خاقاني وار بر نيامد

رفت در شهر، آب خاقاني
کار با لطف کردگار افتاد

نفس عاشقان و ناله کوس
نفخه صور در دهان بگشاد

طالب ظل همائي نيستم
سايه ديوار در کوي تو بس

در بابل اگر نهند شمعي
زينجا بکشم به باد سردش

در سايه غم شکست روزم
خورشيد سياه شد ز سوزم

در سينه نفس چنان شکستم
کز ناله دل جهان شکستم

از ناله در آن گران رکابي
الحق سپه گران شکستم

چو ناوکيان به ناوک صبح
در روي فلک کمان شکستم

فرياد کز آتش دل من
فرياد بسوخت در دهانم

بالاي سر ايستاد روزم
در پستي غم فتاد جانم

اين لاشه تن کشيده در جل
بر آخور پاسبان فرستيم

خام پندار سوخته جگران
در هوس پختن وصال توايم

بيجاده اشارت در تو
رخسار چو کهرباي زردم

بر رهگذر بلاست وصلت
در رهگذر بلا نبردم

خاقاني بياموزد در عشق
بسيار خيال گرم و سردم

تا گوهري در کنار نايد
چون بحر نيارميده خواهم

اين دار خلافت پدر را
در زير نگين مسخر آرم