شاهنامه فردوسي

گشايم در دخمه شاه باز
به ديدار او آمدستم نياز

در دخمه شاه کرد استوار
برين بر نيامد بسي روزگار

کمان رابه بازو همي درکشيد
گهي در بروگاه بر سرکشيد

همه تيرتا پر در خون گذشت
سرآهن ازناف بيرون گذشت

منم گفت فرزند شاهنشهان
نخواهم جز از ايمني در جهان

گنهکارتر در زمانه منم
ازي را گرفتار آهرمنم

بزرگان که در قادسي بامنند
درشتند و بر تازيان دشمنند

سنانهاي الماس در تيره گرد
چو آتش پس پرده لاژورد

هزيمت گرفتند ايرانيان
بسي نامور کشته شد در ميان

شهنشاه گفت اين سخن درخورست
مرا در دل انديشه ديگرست

که ما بوم آباد بگذاشتيم
جهان در پناه تو پنداشتيم

پراگنده گردد بدي در جهان
گزند آشکارا و خوبي نهان

چو برگشت ماهوي شاه جهان
بدانست نيرنگ او در نهان

بدو گفت خسرو که در آسيا
نشستست کنداوري برگيا

بهاريست گويي در ارديبهشت
به بالاي او سرو دهقان نکشت

کنون زندگانيت ناخوش بود
چو رفتي نشستت در آتش بود

بکشت او خداوند را در نهان
چنان پادشاهي بزرگ جهان

مرا از بزرگان ستايش بود
ستايش ورا در فزايش بود

ديوان خاقاني

هيچ يک خوشه وفا امروز
در همه کشتزار آدم نيست

داني آسوده کيست در عالم؟
آنکه مقبول اهل عالم نيست

هودج نازش نگنجد در جهان
ليک محمل برجهان خواهد شکست

در سايه زلف تو دل من
همسايه نور آسماني است

به دو مخمور عروس حبشيت
خفته در حجله جزع يمنت

هرچه دارد ضمير خاقاني
در غمش حسب حالي افتاده است

فلک در نيکوئي انصاف دادت
سرگردن کشان گردن نهادت