شاهنامه فردوسي

چو خورشيد برآسمان روشنند
زمردي همه ساله در جوشنند

اگر توبکوبي در شارستان
بشاهي نيابي مگر خارستان

همه جاودان جادوي ساختند
همي در هوا آتش انداختند

نخستين سر ساوه برنيزه کرد
درفشي کجا داشتي در نبرد

سپه بودش از جنگيان صدهزار
همه نامدار از در کارزار

فرستاد تا هيربد را دهند
که در پيش آتشکده برنهند

برآمد ز در ناله کرناي
سپهبد باسب اندر آورد پاي

بگشتند گرد در دز بسي
ندانست سامان جنگش کسي

که پرموده خاقان چويار منست
بهرمزد در زينهار منست

وليکن چو در جنگ خواري بود
گه آشتي بردباري بود

زچيز سياوش نخستين کمر
بهرمهره اي در سه ياره گهر

شمارش ندانست کس در جهان
ستاره شناسان و فرخ مهان

ازان تاجورماند اندر شگفت
سخن هرچ بشنيد در دل گرفت

کجا هردو خالان خسرو بدند
بمردانگي در جهان نو بدند

چوآن نامه پهلوان را بخواند
زکار جهان در شگفتي بماند

سواران که آيين گشسب سوار
بياورده بود از در شهريار

بسي نيز نزديک خسرو شدند
بمردانگي در جهان نو شدند

کنون رنج در کارخسرو بريم
بخواننده آگاهي نو بريم

نجويم کلاه و نخواهم سپاه
ببرم سرخويش در پيش شاه

دگر آنک بهرام در قلبگاه
بود بيشتر گر ميان سپاه

سخن گفتن موبدان گوهرست
مرا در دل انديشه ديگرست

نبينم همي در سرش کهتري
نيابد کس او را بفرمانبري

ازين ننگ دارد خردمند مرد
بگرد در ناسپاسي مگرد

ندانست کس نام او در جهان
فرومايه بد درميان مهان

چوشد کاربي برگ بگريختم
بدام بلا در نياويختم