ديوان انوري

در خلافت و رضاي تو همه سال
نحس و سعد زمانه مدغم باد

گرد سم سمند تو مادام
در دو چشم عدوت توام باد

ور ميان جز به خدمتت بندد
نيشکر در ميان او سم باد

تا کم و بيش در شمار آيد
دولتت بيش و دشمنت کم باد

قصبش بر سر از تو دري گشت
اطلسش در بر از تو معلم باد

دلت از صد هزار دل به تو شاد
تا دمي در تنست بي غم باد

جنبش فتح و آرميدن ملک
همه در جنبش تو مدغم باد

اگر تصرف گردون به کام او نبود
در انتظار وجود از وجود بيرون باد

جريدهاي تواريخ عهد دولت تو
ز رسمهاي تو پر درج در مکنون باد

تمنيي که به اقبال روزگارت هست
در انتظار قبول تو باد و اکنون باد

به بارگاه تو در شير فرش ايوان را
به خاصيت شرف و فر شير گردون باد

چو بارگاه ترا پر شود ورق ز حروف
در آن ورق الف قد خسروان نون باد

در زواياي ظل رايت تو
فتنه بر خواب امن مفتون باد

گرنه لاف از دلت زند دريا
گوهرش در دل صدف خون باد

در مصاف قضا به خون عدوت
تا به شمشير بيد گلگون باد

در جهان تا کمي و افزونيست
کمي دشمنت بر افزون باد

تير چون تير در هواي تو راست
طرفه چون طرف بر ستام تو باد

از پي آنکه تا نگردد کند
نصل تقدير در سهام تو باد

وز پي آنکه تا نگيرد زنگ
تيغ مريخ در نيام تو باد

در جهان گر مقيم نيست مقام
ذروه قدر تو مقام تو باد

در همه کاري از وقار و ثبات
پخته روزگار خام تو باد

خسروا بخت همنشين تو باد
مشتري در قران قرين تو باد

خاتم و خنجر قضا و قدر
در يسار تو و يمين تو باد

در وقايع گره گشاي امور
راي رايت کش رزين تو باد

چرخ را در مصاف کون و فساد
جمله بر وفق هان و هين تو باد

گلزار باغ چرخ که پژمردگيش نيست
در انتظار مجلس تو دسته دسته باد

گر نشو بيخ امن بود جز به باغ تو
از شاخهاش در تبر فتنه دسته باد

ور در شود بر وزن بدخواهت آفتاب
گرد کسوف گرد جمالش نشسته باد

فرمانده زمين و زمان مجد دين که مجد
با طينت مطهر او در خور اوفتاد

بر وسعت ممالک جاهش گواه شد
صيتي که در زمانه ز خشک و تر اوفتاد

در باختر سياست او چون کمان کشيد
تيرش سپر سپر شد ودر خاور اوفتاد

اي صاحبي که صورت جان عدوي ملک
از قهر تو در آينه خنجر اوفتاد

جايي که عرضه کرد جهان بر و داد ملک
افسار در مقابله افسر اوفتاد

در درج گوشها به نظاره عقود را
از لفظ تو نظر همه بر گوهر اوفتاد

از يک صرير کلک تو در نوبت نبرد
از صد هزار سر به فزع مغفر اوفتاد

پيغام تو به فکر درافکند اضطراب
از مرتضي نه زلزله در خيبر اوفتاد

از نسل آدم آنکه يقين بود مهر او
بر خدمت تو در شکم مادر اوفتاد

او را که شکرها ز شکرريز شعرهاست
زهري به دست واقعه در شکر اوفتاد

از حضرتي حشر به درش حاضر آمدند
ناديده مرگ در فزع محشر اوفتاد

با منکران عقل در اين خطه کار او
داند همي خداي که بس منکر اوفتاد

کافور در غذاش به افطار هر شبي
از جور اين دو سنگدل کافر اوفتاد

بادا هميشه طالب آزرم تو سپهر
گرچه ازو عدوي تو در آذر اوفتاد

در شجاعت به روز حرب و مصاف
آنکه شاگرد اوست هست استاد

تيغ در دست بيد مي چکند
وز چه معني زره شمر دارد

در چنين موسمي که باغ هنوز
کس نداند چه مدخر دارد

سعد اکبر که از سعادت عام
خويشتن در جهان سمر دارد

چشم بخت تو در جهان باني
سال و مه سرمه سهر دارد

روضه مجلس تو چيست بهشت
که فنا از برون در دارد

مرغ فکرت کجا رسد که هنوز
رشته در دست خواب و خور دارد

با خلاف تو دست کيست يکي
که نه يک پاي در سقر دارد