شاهنامه فردوسي

چوبدريد گوهر يکايک بخورد
همان در خوشاب و ياقوت زرد

نهفته يکي حقه بد در ميان
بحقه درون پرده پرنيان

که از کهتران نيز در کارزار
فزوني نجويند با شهريار

که مردي گزينند فرخ نژاد
که در پادشاهي بگردد بداد

بفرمودمش تا به ارزانيان
گشايد در گنج سود و زيان

برو همچنان بازگردان شتر
مبادا کزو سيم خواهيم و در

شدند اندران موبدان انجمن
زهر در پژوهنده و راي زن

اگر يادگيري چنين بي گمان
گشادست برتو در آسمان

بدانست کان خوان زمان ويست
همان راستي در گمان ويست

ز در پرده برداشت سالار بار
برفتند يکسر بر شهريار

بدو گفت بهرام آذرمهان
که تخمي پراگنده اي در جهان

ز ارمينيه تا در اردبيل
پراگنده شد لشکرش خيل خيل

شمار سپاه آمدش صد هزار
پياده بسي در ميان سوار

چو آمد بار مينيه در سپاه
سپاه خزر برگرفتند راه

شهنشاه فرمود تا در زمان
بشد نزد او نامداري دمان

مرا گفت جز دخت خاتون مخواه
نزيبد پرستار در پيشگاه

مرا در شبستان فرستاد شاه
برفتم بران نامور پيشگاه

شنيدستي آن داستان مهان
که در پيش بودند شاه جهان

چهل ساله با آزمايش بود
به مردانگي در فزايش بود

سپهبد بيامد به ميدان شاه
بغلتيد در خاک پيش سپاه

فرستاده اي خواست از در جوان
فرستاد تازان پس پهلوان

خروشان بيامد ببهرام گفت
که کاهست لختي مرا در نهفت

بجستند آن مرد را در زمان
کشيدند نزد سپهبد دمان

به جنگ آوري پارسي لشکري
زني خيمه در مرغزار هري

ز پيش پدر تا در پهلوان
بيامد خردمند مرد جوان