ديوان انوري

بازآمد آنکه دولت و دين در پناه اوست
دور سپهر بنده درگاه جاه اوست

مودود شه مؤيد دين پهلوان شرق
کامروز شرق و غرب جهان در پناه اوست

سير ستارگان فلک نيست در بروج
بر گوشهاي کنگره بارگاه اوست

اي بس هماي بخت که پرواز مي کند
در سايه اي که بر عقب نيکخواه اوست

لعل تو در خنده شد رشته پروين گسست
جزع تو سرمست گشت ساغر عبهر شکست

رهرو اميد را عشوه تو پي بريد
خانه انديشه را غمزه تو در شکست

تا عدد لشکرش در قلم آرد قضا
از ورق آسمان کاغذ و دفتر شکست

گرد سپاهش به روز شعله خورشيد کشت
عکس سنانش به شب لمعه در اختر شکست

اسب سکندر نبود رخشش چندانک رفت
در ظلمات مصاف گوهر احمر شکست

سده قدرت کجاست واي که سيمرغ وهم
در پي بوسيدنش جمله شهپر شکست

در صف آن کارزار کز فزع کر و فر
زلزله رزمگاه گوشه محور شکست

ملک تاج بخش و تاج ملوک
کز يمين ملک در يسار گرفت

خجل اينک به عذر باز آمد
سر بخت تو در کنار گرفت

تا در امثال مردمان گويند
دي چو بگذشت حکم پار گرفت

روزگار تو باد در ملکي
که نه گيتي نه روزگار گرفت

آنکه در معرکها ملک به شمشير ستد
وانکه بر منهزمان راه به انعام گرفت

ساقي همتش از جام کرم جرعه بريخت
آز دستارکشان راه در و بام گرفت

نامش از سکه چو بر آينه چرخ افتاد
حرف حرفش همه در چهره اجرام گرفت

حرف تيغ تو الف وار کجا کرد قيام
که نه در عرصه الف خفتگي لام گرفت

اي عجب داعي احسانت عطا وام نداد
شکر احسانت جهان چون همه در وام گرفت

عام بادا ظفرت برهمه کس در همه وقت
که ز تيغ تو جهان ايمني عام گرفت

ملک يوسف اي حاتم طي غلامت
ملوک جهان جمله در اهتمامت

نه جز بذل از شهرياري مرادت
نه جز عدل در پادشاهي امامت

بزن بر در خسروي کوس کسري
که زد بي نيازي علم گرد بامت

عطا وام ندهي عجب اينکه دايم
جهانيست از شکر در زير وامت

اگر لاي توحيد واجب نبودي
صليبش به هم در شکستي کلامت

منافع رسان در زمين دير ماند
بس است اين يک آيت دليل دوامت

به فردوس بزم تو کوثر درآمد
برون شد ز در چون درآمد مدامت

که خاتم يماني شود در يمينت
که گوهر ثريا شود بر ستامت

عجب آنکه نور تو هرگز نپوشد
اگر چند در سايه گيرد مدامت

الا تا که صبح است در طي شامي
مدار جهان باد بر صبح و شامت

مبادا که يک لاله فتح رويد
نه در سبزه خنجر سبز فامت

رايت و رايش که در نظم ممالک آيتي است
تا نزول آيت نصرت بود منصور باد

گويم از بهر نظام ملک سلطان سپهر
در رکابش ز اختران پيوسته صد مذکور باد

منشي ملک فلک در هرچه منشوري نوشت
کلکش اندر عهده توقيع آن منشور باد

در عمارتهاي عالم کز تو خواهد شد تمام
هرکجا رايت مهندس آسمان مزدور باد

وز نواي پاسبان نوبتش هر نيم شب
در دماغ آسمان از نغمت خوش سور باد

فضله اي کز خاک ديوارش به باران حل شود
در خواص منفعت چون فضله زنبور باد

هرکه چون ديو سليمان بر شما عاصي شود
در سراي ديو محنت دايما مزدور باد

در بارگاه حضرتش از احترام و جاه
مريخ قهرمان و عطارد دبير باد

وانرا که راه در شب ادبار گم شود
خورشيد راي او به هدايت مشير باد

گردون ز رفعت تو به پايه بلند گشت
در پاي همت تو به عبره عسير باد

جود تو فتح بابست در خشکسال آز
زان فتح باب دست تو ابر مطير باد

سردست و خشک طبع سنانت چو طبع مرگ
در طبع بدسگالت ازو زمهرير باد

با ديو دولت تو به ديوان ملک در
کلک ترا مزاج شهاب اثير باد

آن خاصيت که از پي نشر خلايقست
تا نفخ صور کلک ترا در صرير باد

خصم را در گنبد گردان قرار
همچو بر گنبد قرار گوز باد

گرد جيش تو در دماغ ظفر
چون دم آستين مريم باد

همه سعي تو چون قران سعود
در مراعات نظم عالم باد

همه عون تو چون عنايت حق
در مهمات نسل آدم باد