شاهنامه فردوسي

در کاخ بگشاد فرزند شاه
برو انجمن شد فراوان سپاه

که پوشيده رويان او در نهان
سرآرند برخويشتن بر زمان

برآويختشان در شبستان شاه
نگونسار پرخون و تن پرگناه

چو گفتار بيهوده بسيار گشت
سخن گوي در مردمي خوارگشت

هنرهاش گسترده اندر جهان
همه راز او داشتن در نهان

کجا در دو گيتيش بارآورد
بسالي دو بارش بهارآورد

در پادشا همچو دريا شمر
پرستنده ملاح وکشتي هنر

کسي کو ندارد روانش خرد
سزد گر در پادشا نسپرد

بفرمود تا اسب نخچيرگاه
بسي بگذرانند در پيش شاه

چنان آرزو خاست کز فر تو
بباشيم در سايه پرتو

جهان خوش بود بردل نيک خوي
نگردد بگرد در آرزوي

همان کالبد مرد را پوششست
اگر بخت بيدار در کوششست

هشيوار دستور در پيش شاه
به رزم اندرونش نماينده راه

بفرمود تا ساروان دو هزار
بيارد شتر تا در شهريار

ز گنج شهنشاه کردند بار
بشد کاروان از در شهريار

شتروار بار گران دو هزار
پسنديده بار از در شهريار

چوخورشيد رخشنده شد بر سپهر
برفت از در شاه بوزرجمهر

برادر نديديم هرگز دو شاه
دو دستور بدخواه در پيشگاه

دو شاه سرافراز در قلبگاه
دو دستور فرزانه درپيش شاه

هرآنکس که خواهد زما زينهار
مداريد ازو کينه در کارزدار

همه پاک در زينهار منيد
وزين بر منش يادگار منيد

جهاندار طلخند بر زين بمرد
سرگاه شاهي بگو در سپرد

که من در نبشته چنين يافتم
بدان آرزو تيز بشتافتم

نخستين در از من کند يادگار
به فرمان پيروزگر شهريار

بپيوست گويا پراگنده را
بسفت اينچنين در آگنده را