167906 مورد در 0.06 ثانیه یافت شد.
ديوان صائب
در سراپرده دولت دل بيدار مجو
در خزان سبز بود بخت تماشايي سرو
نيست در باغ نهالي به شکيبايي سرو
نرسد سبزه خوابيده به رعنايي سرو
به مصافي که روي بي علم آب مرو
صائب از دامن ابناي زمان دست بشو
سري که دور شود از رکاب دولت تو
به روي صائب نگشاده اي دريغ از تو
به شوره زار شود صرف آب زمزم تو؟
که نيست خنده گل در شمار خنده تو
ز بس خجل شده در روزگار خنده تو
گره شده است مرا حرف در دهان بي تو
اگر به لب نرسد جان ناتوان بي تو
به اشک شمع زند غوطه انجمن بي تو
ز بس گريسته در عرصه چمن بي تو
مراد در دل شب اي سياه کار بجو
بريز دانه خود در زمين، بهار بجو
منافقان جهان را به هم گذار و برو
شد خنده زهر در دهن نيم خند او
عمر خضر به سايه سروبلند او
پيچد به هر غزال که مشکين کمند او
غافل مشو ز دور خط مشکبار او
موقوف وقت نيست چو عنبر بهار او
در هر دلي که ريشه کند خارخار او
پوشيده است کعبه پلاس سياه ازو
برقي که روي صفحه شود همچو ماه ازو
از بوي گل پري زده گردد مشام او
چون کعبه جاي کسب هوا نيست بام او
صد شاخ گل پياده رود در رکاب تو
دندان نگيرد از لب حاضرجواب تو
در ساغر سهيل کند خون عقيق تو
در محفلي که گردد ميگون عقيق تو
در عهد خط زياده کند خون عقيق تو
تا شد نهفته در خط شبگون عقيق تو
چون مد آه، سايه ندارد نهال تو
در پرده بيش فيض رساند جمال تو
در آب هم نگون ننمايد مثال تو
گويا که در شکستن دلهاست بال تو
هر کس که بگذرد به دل بي ملال تو
در شيشه هاي غنچه گل از انفعال تو
چشمي که شد فريفته خط و خال تو
مه در کمند کاکل عنبرفشان تو
خورشيد اگر بلند شود در زمان تو
يارب به خواب مرگ رود پاسبان تو!
در پاي سرو خواب کند باغبان تو
در سايه گلي که بود خوابگاه تو
هر چاک سينه اي که شود شاهراه تو
صائب که باخت نقد جواني به راه تو
گل گوشه گير گشت ز طرف کلاه تو
در معرض سياهي چشم سياه تو
مشاطه در شکستن طرف کلاه تو
شد تير روي ترکش مژگان نگاه تو
آيينه دلي که شود جلوه گاه تو
يارب به طالع که شدم مبتلاي تو؟
گر زهر قاتل است بنوشم براي تو
آيد چو در حديث لب جانفزاي تو
بيچاره عاشقي که شود آشناي تو
افتاده اند هر دو جهان در قفاي تو
از پرده دل است همانا قباي تو
من چون کنم به اين دل ديرآشناي تو؟
چشمي که ديد در رخ حيرت فزاي تو
جز کاکل تو نيست کسي در قفاي و
همچون حباب نيست سري بي هواي تو
عالم پرست از تو و خالي است جاي تو
يک آفريده نيست که داند سراي تو
هر پشه اي که بال زند در هواي تو
لنگر ز آسمان، حرکت از زمين مجو
در عالمي که باديه پيماست آرزو
هرچند بي ثبات چو دنياست آرزو
بيهوده گرد دامن صحراست آرزو
دست ز کار رفته دلهاست آرزو
خونابه جراحت دلهاست آرزو
در بستن و شکستن دلهاست آرزو
عالم گرفت تيرگي آيينه دار کو؟
در قلزم فلک گهر آبدار کو؟
در پرده نظر، اثر زخم خار کو؟
در راه کعبه جاده نباشد مباش گو
در پيش صف پياده نباشد مباش گو
تو زير ابر اگر قمري يافتي بگو
تو شوخ چشم اگر دگري يافتي بگو
جز آفتاب ديده وري يافتي بگو
جز چشم يار فتنه گري يافتي بگو
در نه صدف اگر گهري يافتي بگو
از غيب رسولي است براي طلب تو
در خنده سرآمد چو بهار طرب تو
چون زلف نهد هر که سري در قدم تو
شد جمع به زير قد همچون علم تو
گرديد فلک سير سرم در قدم تو
در حلقه ديوانگان زنهار بي فرهنگ شو
گر باده نتواني شدن منصوروار آونگ شو
مرد ملامت نيستي فرزانه شو فرزانه شو
گل را مي بود اگر وفاي تو
آبي که خورند بي رضاي تو
شبنم آسوده را شوق گل روي تو
شانه کند راه گم در خم گيسوي تو
سوختم، از جيب گل چند کشم بوي تو؟
از هوا گيرد خموشي را چراغ صبحگاه
بر فروغ خويش مي لرزد چراغ صبحگاه
هست پيش قدردانان در حساب صبحگاه
فارغ است از منت افسانه خواب صبحگاه