شاهنامه فردوسي

برفتند شمشيرزن چل هزار
هرانکس که بود از در کارزار

به نزديک قيدافه هوشمند
شده نام او در بزرگي بلند

ز لشکر بياري سواري هزار
همه نامدار از در کارزار

ازين ازمايش ندارد زيان
بماند مگر دوستي در ميان

پس چشمه در تيره گردد جهان
شود آشکاراي گيتي نهان

تن نامور زير ديباي چين
نهادند تا پاي در انگبين

سرافراز پور يل اسفنديار
ز گشتاسپ يل در جهان يادگار

که نشنيد کاسکندر بدگمان
چه کرد از فرومايگي در جهان

دو بدمهر از رزم بگريختند
به دام بلا در نياويختند

همي خواندندي ورا شهريار
سر مرد بخرد ازو در خمار

چشيدم بسي تلخي روزگار
نبد رنج مهرک مرا در شمار

پرستنده کرم بگشاد راز
هم انگه در دژ گشادند باز

سوي لشکر کرم برگشت باد
گرفتار شد در ميان هفتواد

نکشتم که فرزند بد در نهان
بترسيدم از کردگار جهان

بداند شمار سپهر بلند
در پادشاهي و راه گزند

فراوان سخن در نهان داشتي
به هر جاي کارآگهان داشتي

چنان دان که بيدادگر شهريار
بود شير درنده در مرغزار

همان آفرين در فزايش کنيم
خداي جهان را نيايش کنيم

دو ديباست يک در دگر بافته
برآورده پيش خرد تافته

چنين پاسبانان يکديگرند
تو گويي که در زير يک چادرند

وزان روميان کشته شد سه هزار
بالتوينه در صف کارزار

کنون کار ديهيم بهرام ساز
که در پادشاهي نماند دراز

نشسته شبي شاه در طيسفون
خردمند موبد به پيش اندرون

سيه جوشن خسروي در برش
درفشان درفش سيه بر سرش

بفرمود تا پرده برداشتند
ز در سوي قيصرش بگذاشتند