شاهنامه فردوسي

سرانجام در جنگ کشته شود
نکو نامش اندر نوشته شود

خود و صدهزاران سواران گرد
نموده همه در جهان دستبرد

کيان زادگان و جوانان خويش
به تابوتها در نهادند پيش

در گنج بگشاد وز خواسته
سپه را همه کرد آراسته

بفرمود تا بر در گنبدش
بدادند جاماسپ را موبدش

کي نامور تاج زرينش داد
در گنجها را برو برگشاد

مگر آنک تا دين بياموختم
همي در جهان آتش افروختم

که گر در خور باغ بايستمي
اگر نيک بودي بشايستمي

بيامد ز بازار مردي هزار
چنانچون بود از در کارزار

ببردند نامه به هر کشوري
کجا بود در پادشاهي سري

ابا کهرم تيغ زن در نبرد
برآويخت ناگاه فرشيدورد

بدادش درود پدر سربسر
پيامي که آورده بد در بدر

سر جنگجويان سپه برگرفت
سخنهاي سيمرغ در سر گرفت

نيايش ز اندازه بگذاشتند
همه در زمان دست برداشتند

بياورد صندوق هشتاد جفت
همه بند صندوقها در نهفت

به بيرون دژ کاله بگذاشتم
جهان در پناه تو پنداشتم

بدين سان دو دخت يکي پادشا
اسيريم در دست ناپارسا

هيون تگاور ز در بازگشت
همه شهر ايران پرآواز گشت

ز لشکر گزين کن فراوان سوار
جهانديدگان از در کارزار

بيفزايدش کامگاري و گنج
بود شادمان در سراي سپنج

ز پيش نياکان ما يافتي
چو در بندگي تيز بشتافتي

گشايم در گنجهاي کهن
که ايدر فگندم به شمشير بن

همانا شنيدستي آواز سام
نبد در زمانه چنو نيک نام

ز کاوس در جنگ هاماوران
به تنها برفتم به مازندران

بزرگي ز شاهان من يافتي
چو در بندگي تيز بشتافتي