شاهنامه فردوسي

همي گفت کيخسرو اي شهريار
مراماندي در جهان يادگار

بهر شهر در نامور مهتري
بماندي سرافراز بالشکري

بايوانها تخت زرين نهاد
بخانه در آرايش چين نهاد

نشستند در گلشن زرنگار
بزرگان پرمايه با شهريار

بدو ماندکاوس کي در شگفت
ز کردارش اندازه ها برگرفت

بهشتم در گنج بگشاد شاه
همي ساخت آن رنج راپايگاه

بيک ماه در آذرابادگان
ببودند شاهان و آزادگان

زکوه اندر آمد بهنگام خواب
بديد آن در هنگ افراسياب

بفرمود تا روزبانان در
برفتند باتيغ و گيلي سپر

ببست آن در بارگاه کيان
خروشان بيامد گشاده ميان

بياريد زين در يکي انجمن
بايران خراميد با خويشتن

بهمسيايگي داور پاک جاي
بيابي بدين تيرگي در مپاي

شهنشاه چون روي ايشان بديد
بپرده در آواي رستم شنيد

که گفتار تلخست با راستي
ببندد بتلخي در کاستي

بايرانيان بخشم اين خواسته
سليح و در گنج آراسته

همه پيش يزدان ستايش کنيم
بآتشکده در نيايش کنيم

که چونين شگفتي نبيند کسي
وگر در زمانه بماند بسي

جهان آفرين را ستايش گرفت
نيايش ورا در فزايش گرفت

گرفتند مر يکدگر را کنار
نشستند شادان در آن مرغزار

ورا تنگ لهراسپ در برگرفت
بدان پوزش آرايش اندر گرفت

پرستنده گفت اهرن پيلتن
بيامد به در با يکي انجمن

چو بر در چنين اژدها باشدش
ازيرا منش بابها باشدش

بيامد ورا تنگ در برگرفت
سخنهاي ديرينه اندر گرفت

در آيين پيشينيان منگريد
برين سايه سروبن بگذريد

چگونه بود در ميان آشتي
وليکن مرا بود پنداشتي