167906 مورد در 0.06 ثانیه یافت شد.
ديوان صائب
درين بستانسرا يک چند بي برگ و نوا بودن
چه لازم در زمين شور صائب دانه پاشيدن؟
نفس در زير آب زندگي ظلم است دزديدن
مي خونگرم بايد در هواي سرد نوشيدن
که شاهين مشق خونخواري کند در چشم پوشيدن
ز سنگ خاره مي بايد مرا آدم تراشيدن
به ياران خون خوراندن، باده را تنها رسانيدن
توان خود را به خورشيد جهان آرا رسانيدن
چراغي را که سازد پرتو لطف خدا روشن
تو هم در حلقه افتادگاني، چشم بالا کن
بر آن رخسار چشم آسمان گون را تماشا کن
ميان بزم ما آن جامه گلگون را تماشا کن
رقم هاي لطيف کلک بيچون را تماشا کن
بپوشان چشم را آنگاه اين گوهر تماشا کن
هجوم تشنگان را بر لب کوثر تماشا کن
ميان عندليبان شورش محشر تماشا کن
مي ريحاني تحقيق در جام سفالي کن
تپيدن در فلاخن مي نهد سنگ مزار من
به جاي سرو خيزد گردباد از جويبار من
اگر آگاه مي گشتي ز درد انتظار من
مگر دستي گذارد بيخودي در زير بار من
نگرديد آسيايي در شکستن روسفيد از من
پريرويي که از تمکين نيايد در خيال من
عبث در فکر تعمير دل پر انقلابم من
وگرنه توسن گردون بود در زير ران من
نهان در پرده زنبور باشد انگبين من
عنان برق را در دست مي پيچد گياه من
چه باشد بيستون در پنجه زورآزماي من؟
که همت از در دلها نمي خواهد گداي من
که ديگر زين محيط بيکنارم مي کشد بيرون؟
ز مغز خاک آخر نوبهارم مي کشد بيرون
به اميد که آيد يوسف از چاه وطن بيرون؟
پر طاوس را پا آرد از زيبندگي بيرون
وگرنه چون جدا شد بوي پيراهن ز پيراهن؟
که دم تيغ شهادت نبود بهتر از آن
که پريشاني غربت نبود بهتر ازان
دل مجنون مرا گشت سلاسل پيکان
که بود در تن زخمي متزلزل پيکان
که به عشاق دهد در عوض دل پيکان
که از آنهاست کمين عقده مشکل پيکان
خنده شد گوشه نشين در لب شيرين دهنان
تا برآييد ازين خرقه تن دست زنان
رفت تا مصر که در نيل زند پيراهن
صبح اميد دمد اهل صفا را ز کفن
بيستوني که فتد در کف فرهاد سخن
به که ناموس تخلص نکشد بر گردن
ابر تصوير ز عمان چه تواند بردن؟
نتوان غنچه پيکان به نفس وا کردن
سعي کن سعي در آيينه مصفا کردن
گل بي خار ازن باغ تمنا کردن
درد خود عرض نبايد به مسيحا کردن
گريه چون شمع نهان در دل شبها کردن
لاله با سينه صحرا چه تواند کردن؟
کشتي شيشه به خارا چه تواند کردن؟
دانه سوخته در گل چه تواند کردن؟
آفت برق به حاصل چه تواند کردن؟
در صدف گوهر غلطان چه تواند کردن؟
به کفي خاک چه تعمير توانم کردن؟
که نيستان قفس شير توانم کردن
ز اشتياق تو چه تقرير توانم کردن؟
روي در خلق چو محراب تواني کردن
سير در خويش چو گرداب تواني کردن
دانه در خاک يکي صد شود از افشاندن
خيرگي را ز مگس دور نسازد راندن
سخن آهسته نگفتن، به صدا خنديدن
که نشان قدمم محو شد از لغزيدن
پاي خوابيده چه در خواب تواند ديدن؟
کرد از بحر مرا دور، گهر گرديدن
پاي خوابيده چه در خواب تواند ديدن؟
در ته سنگ چه مقدار توان باليدن؟
راست شو تا بتواني به لحد گنجيدن
در ره عشق ز مجنون نتوان لنگيدن
که شود خير خبرها همه از نشنيدن
گنهي را که به ميزان نتوان سنجيدن
از بصيرت نبود شب همه شب خوابيدن
جلوه يوسفي از رخنه زندان ديدن
معتکف در دهن شير توان گرديدن
از تماشاي تو چون سير توان گرديدن؟
تازه چون صبح به شبگير توان گرديدن
جوهري هست که شمشير توان گرديدن
رخنه در قصر حيات تو ز هر خنديدن
که فراموش کند صبح ظفر، خنديدن
غوطه در خون جگر زد ز شکر خنديدن
در شبستان فنا همچو شرر خنديدن
در وطن غنچه نشستن، به سفر خنديدن
شد علم خامه صائب به شکر خنديدن
قدمي پيش نه از سايه ديوار وطن
تا به کي صبر کني در ته زنگار وطن؟
همه عمر به چاه است گرفتار وطن
چندي از چوب قفس صندل پيشاني کن
اين زمان دست در آغوش پريشاني کن
از غم موي ميانان تن خود موي مکن
چون کمان زور بود قفل در خانه من
جمع در حوصله مور شود دانه من
شمع در حسرت خاکستر پروانه من
ديو را راه نباشد به پريخانه من
در کتابي که بود شرح پريشاني من
مژه در ديده آسوده حيراني من
سادگي آينه بسته است به پيشاني من
بلبلان چمن از سلسله جنباني من