ديوان انوري

چو در پيش لبت از بيم چشمت
همه خواهندگان لبها ببستند

القصه در ولايت خوبي به کام دل
زد نوبتي که خسرو عالم نمي زند

هرکرا عشقت به هم برمي زند
عاقبت چون حلقه بر در مي زند

عشق را در سر مکن جور و جفا
عشق با ما خود برابر مي زند

تو نشسته فارغ اندر گوشه اي
وين دعاگو حلقه بر در مي زند

از بس که کبرياي جمالست در سرش
بر عاشقان سلام به کبر و ريا کند

گر وفا با جمال يار کند
حلقه در گوش روزگار کند

اين دعا خوش بر آستين بندد
وين سزا نيک در کنار کند

بالله ار در کافري باشد روا
آنچه هجران تو با ما مي کند

در بهاي بوسه اي از من لبت
دل ببرد و دين تقاضا مي کند

عقل را چشم خوشش در نرد عشق
مي دهد شش ضرب و ششدر مي کند

زانکه تا دست سياهش برنهند
زلفش اکنون دست هم در مي کند

حسن او در نرد خوبي داو خواست
خطش اکنون داو افزون مي کند

يار در خوبي قيامت مي کند
حسن بر خوبان غرامت مي کند

در قمار حسن با ماه تمام
دعوي داو تمامت مي کند

بي شک از حسنش ندارد آگهي
هرکه در عشقم ملامت مي کند

در رکابش حسن خواهد رفت اگر
اسب حسن اين است کو زين مي کند

بر سر بازار عشقش در طواف
دل کنون دلالي دين مي کند

هرچه دستش در تواند شد ز جور
بر من مهجور مسکين مي کند

عالمي در ره تو حيرانند
پيش و پس هيچ ره نمي دانند

جان و دل گرچه عزتي دارند
بر در تو غلام و دربانند

وانکه جانش همچو دل نبود به کار
خويشتن را با تو در کاري نهد

تحفه سازد گه گهم آن دل ظريف
آرد و در دست خونخواري نهد

يار پاي اندر ميان ننهد وليک
انوري سر در ميان باري نهد

از طالع سعد ما براند
فالي که نه در گمان ما بود

بنشست ميان ما و برخاست
آزار که در ميان ما بود

خوش آنکه گويي چوني همي تواني نه
در اين چنين سر و توشم توان تواند بود

جفا مکن چه کني بس که در ممالک حسن
برات عهد و وفا ناروان تواند بود

در اين زمانه هر آوازه کز وفا فکنند
همه صداي خم آسمان تواند بود

دايم شمار وصل همي برگرفت دل
اين هجر بي شمار کجا در شمار بود

در آرزوي شکر و بادام تو صد سال
بر بستر تيمار تو بيمار توان بود

دل کدامي سگ بود جايي که صد جان عزيز
در رکاب کمترين شاگرد سگبان مي رود

در تماشاگاه زلفش از پي ترتيب حسن
باد با فرمان روايي هم به فرمان مي رود

خسرو آفاق ذوالقرنين ثاني سنجر آنک
قيصرش در تحت فرمان همچو خاقان مي رود

آب جمال جمله به جوي تو مي رود
خورشيد در جنيبت روي تو مي رود

هر دم هزار خرمن جان بيش مي برد
بادي که در حمايت بوي تو مي رود

شاهد خوب صورتست امل
در دل و ديده خوار مي نشود

شاد مي زي که در عروسي دهر
رنگ چندين به کار مي نشود

هرچند گرد پاي و سر دل برآمدم
هيچم حديث هجر تو در سر نمي شود

در هيچ مجلس نبود تا چو انوري
يک شاعر و دو سه توانگر نمي شود

چندانک از زمانت برآيد بگير نقد
در خاوران نيم که ميسر نمي شود

چون نيستي آنچنان که مي بايد
تن در دادم چنانکه مي آيد

گرفتم در غمت عمري بپايم
چه حاصل چون زمانه مي نپايد

در پاي تو هرکه کشته گردد
از کل زمانه بر سر آيد

با رنج تو راحت دو عالم
در چشم همي محقر آيد

خود گر سخن از وصال گويي
کان کيست که در برابر آيد

دل خانه فروش نام و ننگم زد
دلبر ز تتق به در نمي آيد

هم دست زمانه شد که در دستان
رنگش دو چو يکدگر نمي آيد

صد سوره هجر مي فرو خواني
در شان وصال آيتي بايد

دل عمر به عشق مي دهد رشوت
آخر ز تو در حمايتي بايد