ديوان انوري

شبي قصد لبت کردم از آن شب
سپاه کين چشمت در سپاهست

تير مژگان ترا خون ريختن
در طريق عشق کمتر پايه ايست

عشق تو حقيقت است اي جان
معلوم دلي و در ميانه ست

در عشق تو صوفي ايم و ما را
ديگر همه عشقها فسانه ست

بازماندم در غم و تيمار او تدبير چيست
بازگشتم عاجز اندر کار او تدبير چيست

باز بار ديگرم در زير بار غم کشيد
آرزوي لعل شکربار او تدبير چيست

در ميان محنت بسيار گشتم ناپديد
از غم و انديشه ي بسيار او تدبير چيست

شيوه عهدش دگر با انوري بخرند باز
خويشتن بفروخت در بازار او تدبير چيست

دل بي تو به صدهزار زاريست
جان در کف صدهزار خواريست

در عشق تو ز اشک ديده دل را
الحق ز هزار گونه ياريست

در راه تو خوارتر ز حاکم
اي بخت بد اين چه خاکساريست

سينه کس نشناسم به جهان
که در آن سينه تقاضاي تو نيست

حاصلم در عشق تو بي حاصليست
هيچ نتوان گفت نيکو حاصليست

از تحير هر زماني در رهت
روي اميدم به ديگر منزليست

مردي از عشق و در غم دگري
گرچه اين هم به اختيار تو نيست

ديده راز تو فاش کرد ازآنک
ديده در عشق رازدار تو نيست

تا از چه گلي که از تو خالي
در عالم آب و گل دلي نيست

در بحر تحير تو پاياب
کي سود کند که ساحلي نيست

يار با من چون سر ياري نداشت
ذره اي در دل وفاداري نداشت

عاشقان بسيار ديدم در جهان
هيچ کس کس را بدين خواري نداشت

گريه من شور در عالم فکند
ناله من از فلک برتر گذشت

ديده ام در پاي او گوهر فشاند
تا چو مي بگذشت بر گوهر گذشت

درگذشت اشک من از ياقوت سرخ
گرچه در زردي رخم از زر گذشت

شادي ز دل منست غمگين
در عشق تو اي بت پري زاد

در آينه گر جمال بنمايي
از نور رخت خيال جان يابد

نشگفت که در زمين تويي چون تو
ماهي تو و مه بر آسمان يابد

راز عشقت نهان نخواهد ماند
زانکه در عقل و جان نمي گنجد

طمع وصل تو ندارم ازآنک
وعده ات در زبان نمي گنجد

آخر اين روزگار چندان ماند
که دروغي در آن نمي گنجد

روي پنهان مکن که راز دلم
بيش از اين در نهان نمي گنجد

گويي از نيکويي رخ چو مهم
در خم آسمان نمي گنجد

عقل که در کوي روزگار نپايد
بر سر کوي تو عمرها به سر آرد

يار دل در ميان نمي آرد
وز دل من نشان نمي آرد

کي به پيمان من درآرد سر
چون که سر در جهان نمي آرد

مردبيني که روز وصل چو شمع
در تو مي خندد اشک مي بارد

هم دست کامراني دل از عنان گسسته
هم پاي زندگاني جان در رکيب دارد

پندار درد گشتم گويي که در دو عالم
هرجا که هست دردي با من حسيب دارد

به يک باده که با معشوق خوردم
همه عمرم در آن مخمور دارد

وصلت ز همه وجود به ليکن
تا هجر تو روي در عدم دارد

در کار تو نيست عقل بر کاري
کار آن دارد که يک درم دارد

در راه تو انوري تو خود داني
عمريست که تا ز سر قدم دارد

تا دامن دل به دست عشق تست
صد گونه هنر در آستين دارد

قدم بر جان همي بايد نهادن
در اين راه و دلم آن دل ندارد

چو دل در راه تو بستم ضمان کيست
که هجرت کار من مشکل ندارد

به زاري گفتمش در صبر زن دست
اگر عشقت به دست غم سپارد

نيايد به سنگي در انگشت پايي
که تا او درو دست و پايي ندارد

در غمت با گران رکابي صبر
دل ز دستم عنان بخواهد برد

در بهار زمانه برگي نيست
که نه باد خزان بخواهد برد

هست دل در پرده وصل لبت
لاجرم زلف تو پرده اش مي درد

جمله در انديشه سازي کار وصل
تا تو بنديشي جهان مي بگذرد