شاهنامه فردوسي

دگر سام رفت از در شهريار
همانا نيايد بدين کارزار

همانا شماساس در نيمروز
نشستست با تاج گيتي فروز

بشد تا در شهر مازندران
بباريد شمشير و گرز گران

که در سينه اژدهاي بزرگ
نگنجد بماند به چنگال گرگ

تهمتن ازو در شگفتي بماند
همي پهلوي نام يزدان بخواند

همي گشت اولاد در مرغزار
ابا نامداران ز بهر شکار

پراگنده در پادشاهي سوار
همانا که هستند سيصدهزار

همه برکشيدند گرز گران
پراگنده در شهر مازندران

بگفت آنک شمشير بار آورد
سر سرکشان در کنار آورد

سپهدار کاووس در قلبگاه
ز هر سو رده برکشيده سپاه

بهشتم در گنجها کرد باز
ببخشيد بر هرکه بودش نياز

برآمد خروش از در پيلتن
بزرگان لشکر شدند انجمن

ز کاووس کي روي برتافتند
در کهتري خوار بگذاشتند

همه بر سپرها نبشتند نام
بجوشيد شمشيرها در نيام

بجنبيد کاووس در قلب گاه
سپاه اندرآمد به پيش سپاه

بگويش که پيوند ما در جهان
بجويند کار آزموده مهان

مي بابلي سرخ در جام زرد
تهمتن بروي زواره بخورد

چو آتش پراگنده شد پيلتن
درختي بجست از در بابزن

يکي اسپ ديدند در مرغزار
بگشتند گرد لب جويبار

کسي کاو بود پهلوان جهان
ميان سپه در نماند نهان

کنون رفته باشد به زابلستان
که هنگام بزمست در گلستان

ترا بي نيازي دهم در جهان
گشاده کنم گنجهاي نهان

کس از نامداران ايران سپاه
نيارست کردن بدو در نگاه

گوزنست اگر آهوي دلبرست
شکاري چنين از در مهترست

تهمتن ببردش به زابلستان
نشستن گهش ساخت در گلستان