ديوان پروين اعتصامي

آنگونه بپر، که پر نريزي
در دامن روزگار، سنگ است

در نارون، آشيانه منماي
برگش مشکن، که سايبان است

در لانه ديگران منه گام
خاشاک ببر، بساز لانه

مبارکباد گويان، در فکندند
درختان را بتارگ، سبز چادر

من فرستم بباغ، در نوروز
مژده شادي و نويد مراد

نه صفائيم ماند در خاطر
نه فروغيم ماند بر رخسار

با حال سکوت و بهت، چوني
در عالم انزوا چرائي

بودي چو پرندگان، سبکروح
در گلشن و کوهسار و وادي

صد قرن گذشته و تو تنها
در گوشه دخمه ايستادي

در عالم نيستي، چه ديدي
کاينسان متحيري و خاموش

شداد نماند در شماري
با کار قضا نکرد کاري

مانا که ترا دلي پريشان
در سينه تپيده روزگاري

ديوان حافظ

در ميخانه بسته اند دگر
افتتح يا مفتح الابواب

چشم تو ز بهر دلربايي
در کردن سحر ذوفنون باد

حبيبا در غم سوداي عشقت
توکلنا علي رب العباد

به مستي دم پادشاهي زنم
دم خسروي در گدايي زنم

اي سايه سنبلت سمن پرورده
ياقوت لبت در عدن پرورده

شاهنامه فردوسي

ترا دانش و دين رهاند درست
در رستگاري ببايدت جست

الهي عفو کن گناه ورا
بيفزاي در حشر جاه ورا

پزشکي و درمان هر دردمند
در تندرستي و راه گزند

مگر در نهانش سخن ديگرست
پژوهنده را راز با مادرست

مي روشن آورد و رامشگران
همان در خورش باگهر مهتران

ز اسپان جنگي فرو ريختند
در آن جاي تنگي برآويختند

نشسته به در بر گرانمايگان
به پرده درون جاي پرمايگان

در بار بسته گشاده زبان
همي گفت کاي داور راستان