ديوان بيدل دهلوي

در کنار فطرت ما داد عشق
لوح محفوظ نفهميدن رقم

آگهي رنج پشيماني داشت
عيش ها در خور غفلت کردم

همچو آينه تحير سفرم
صاحب خانه ام و در بدرم

احتياجم در اظهار نزد
خشکي لب نپسنديد ترم

در محفل شعور بلائي نيافتيم
جانکاه تر زصحبت غوغائي زبان

بنوميديم خاک شد عرض جوهر
چو شمشير در قبضه موريانه

حاصل ما در اين تماشاگاه
انتها حيرت ابتداست نگاه

نخوت شاهي دهان اژدهاست
شمع را در ميکشد آخر کلاه

در ادبگاه خم ابروي او
ماه نو دارد زبان عذرخواه

در تماشاخانه آينه ام
ميشود جوهر چه ميسوزد نگاه

عشق اينجا محيط بيرنگيست
شش جهت در ميانه ايم همه

تري نيست در چشمه زندگاني
زخجلت نم جبهه دارم گدائي

بمعراج خيالات تو (بيدل)
بلنديهاست سر در جيب پستي

چيست ما و من تو در عالم
انفعال غرور پيدائي

وصل ديديم و هجر فهميديم
خاک در چشم ناشناسائي

ديوان پروين اعتصامي

در دام روزگار چرا چونان
شد پايبند، خاطر آزادت

باغي که در آن آشيانه کردي
منزلگه صياد جانشکار است

اين گوهر يکتاي عالم افروز
در خاک بدينگونه خاکسار است

زنداني وقت عزيز، اي دل
همواره در انديشه فرار است

پيراهن يوسف چرا نيارند
يعقوب بکنعان در انتظار است

ايمن چه نشيني درين سفينه
کاين بحر هميشه در انقلابست

خواندن نتوانيش چون، چه حاصل
در خانه هزارت اگر کتابست

در زمره پاکيزگان نباشي
تا بر دلت آلودگي حجابست

دانه جز دانه پرهيز نکشت
توشه آز در انبار نداشت

تن در اين کارگه پهناور
سالها ماند ولي کار نداشت