ديوان انوري

ملکي در محاسن و اخلاق
زان نداري محاسن و خايه

آفتابي و در مراتب جاه
آفتابت فروترين پايه

اي مقصد کشور چهارم
در نيک و بد آستانه تو

وي رفعت آسمان هفتم
باطل شده در زمانه تو

در دام حريف نو فتادست
اوميد همه به دانه تو

وي ز تشوير خاطرت خورشيد
غوطها خورده در تموج خوي

حکمت اندر نفاذ گشته چنان
که نگنجد در انقيادش کي

در سر قاضي ار کله کردي
به تصنع دواج مقراضي

در دولت تو کراست نيسان
کان دولت هست جاوداني

ديروز که در سراي عالي بودي
رمزي گفتي اشارتي فرمودي

ديوان باباطاهر

منم آن بلبل گل ناشکفته
که آذر در ته خاکسترستم

ببالينم همه الماس سوده
همه خار و خسک در بسترستم

خوشا آنانکه دايم در نمازند
بهشت جاودان بازارشان بي

اگر ملک سليمانت ببخشند
در آخر خاک راهي عاقبت هيچ

فلک در قصد آزارم چرائي
گلم گر نيستي خارم چرائي

پريشان خاطران رفتند در خاک
مرا از خاک ايشان آفريدند

نميدانم دلم ديوانه کيست
کجا آواره و در خانه کيست

سر راهت نشينم تا بيايي
در شادي بروي ما گشايي

ازين ديوانگي روزي برآيم
که در دامان دلبر برزنم چنگ

مو آن باز سفيدم همداني
لانه در کوه دارم سايباني

زهجرانت هزار انديشه ديرم
هميشه زهر غم در شيشه ديرم

به خنجر گر برآرند ديدگانم
در آتش گر بسوزند استخوانم

منم طاهر که در بزم محبت
محمد را کمينه چاکرستم

شوان گوشم بدر چشمم براهت
گذاري تا بکي در انتظارم

شوان استارگان يک يک شمارم
براهت تا سحر در انتظارم