ديوان انوري

برداشت زخاک عالمي را
در خاک نهاد روزگارش

متعجب بمانده بر گردون
در کمال علو تو عيوق

آنکه در حفظ خدمت ميمونش
با حصول درج خلاص درک

سخن چند معجزست مرا
در سخنهاش سخت لايق حال

گويم آن در خزانهاي ازل
بود موزون طويلهاي لال

اي ترا آفتاب حاجب بار
حشمتت را ستارگان در خيل

بوده در وقت فطرت عالم
گوهرت را وجود جمله طفيل

دوش در خواب ديو شهوت را
زيور دختري گسستستم

در آينه چون نگاه کردم
يک موي سفيد خود بديدم

زانديشه ضعف و وهم پيري
در آينه نيز ننگريدم

نرسد گرد سر فراز همي
خواجه در خدمت تو دستارم

در فراق رخ چو خورشيدت
روشنايي نمي دهد روزم

از سخنهاي عذب شکر طعم
در دهان زمانه نوش منم

در زواياي رسته معني
مفلس کيميا فروش منم

نفس تو تازيان و در منزل
تازه گلهاي ارجعي رويان

عرش رخ در جنابت آورده
قدس الله روحه گويان

اي بر در بامداد پندار
فارغ چو همه خران نشسته

نامت به ميان مردمان در
چون آتشي از چنار جسته

با شومي جهل هرکه در ساخت
فالش نکند فلک خجسته

وي به الماس خاطر وقاد
در اسرار اختران سفته

در خاک نهاده آب و آتش
پيش سخط تو بارنامه

در جنب کفت سياه کامه است
حاشا فلک کبود جامه

در آتش صبر چند باشم
ساکن چو سمندر و نعامه

در خانه نشسته بود داعي
مخمور ز باده شبانه

در کنج خزيده چون کشيشي
آتشکده کرده تاب خانه