ديوان انوري

آنکه گردون در انتظام امور
تا که شاگرد اوست استادست

طلبم چون نکرد آن تعجيل
که در اخلاق آدمي زادست

گفت جو، گفتمش ندارم، گفت
در کديه خداي بگشادست

که مرا پاي در رکاب سفر
دست بوسيدن تو آوردست

به خدايي که در پرستش خويش
آسمان را رکوع فرمودست

در مزان هرکه بيندش گويد
نامي از نامهاي دشمن تست

در زنگوله نشيد داني
گفتم چه دهند از اين فسوست

در پرده راست راه دانم
وانگاه به خانه عروست

ديده ديده ذکاء تو است
هرچه در خاطر بدانديشست

صحنش حرمي که در حريمش
از سايه و آفتاب امانست

راز دل زهره و عطارد
در زخمه مطربش نهانست

خورشيد مروق ار نديدي
در ساغر ساقيانش آنست

که مرا در فراق خدمت تو
زندگاني و مرگ يکسانست

مي کشم در فراق سختيها
هجر ياران به گفتن آسانست

خوشدلي در جهان طمع کردن
هم ز سوداي طبع انسانست

زين گونه بضاعت مودت
در حمل کدام کاروانست

رخساره کاه رنگم از اشک
در هجر تو راه کهکشانست

و اجرام نحوس را به يکبار
در طالع عافيت قرانست

تا از در مجلست که خاکش
همتاي بهشت جاودانست

مدار جنبش قدرش وراي خورشيدست
در سراي کمالش فراز کيوانست

صاحبا ماجراي دشمن تو
که کسش در جهان ندارد دوست

نشوي سرور اندرين گيتي
گرچه در هر فنيت چالاکيست

آخر افسوستان نيايد از آنک
ملک در دست مشتي افسوسيست

سابعا اين فريد عارض لنگ
از در صدهزار طرطوسيست

همه از روزگار معکوسست
هرچه در کار ملک معکوسيست