167906 مورد در 0.07 ثانیه یافت شد.
منطق العشاق اوحدي مراغي
چو در تب گفته شد تبخاله اي بود
عزيز مصر گردانش چو يوسف
مروت قحط شد، بي توشه زانم
و زان پس اوحدي را هم بيامرز
که روزي قصه خود بر تو خوانم
تو آزاد از مني، اي من غلامت
چو آتش در فتادش خويش را گفت
که چون در پاي افتم دست گيرد
که در دام بلا پيچيد بالت
که فرهادي و خيلي کوه کندي
به افسون تو مشکل سر درآرم
کسي در عاشقي ديوانه تر نه
سخن ها در دل من کارگر نه
خريدار و ترا در کيسه زر نه
بيفتاد اين سخن در گوش رفته
که ما را در مشقت ميگذاري؟
مکن، کز پرده بيرون افتدت راز
من از بيرون چو نقش پرده تا چند؟
و گر باشد بلايي نيز، گو: باش!
که در گوش تو گويم حسب حالي
در آن بيچارگي کردن فرو ماند
نخستين زهر در شکر شکستند
درفشست اين، چرا بر وي زني مشت؟
جگر خوردن چه ميداند پلنگم؟
ز زلفم در گذر، کان پيچ پيچست
نداني اين و آنت را بسوزد
دگر بارش سر پيوند ما نيست
خيالي چون دهانت هيچ بر هيچ
دلي چون سنگ خارا در ميانش
که با من بيگناه اين کينه داري
روا باشد، اگر پنجاه باشند
بديشان ميرسد، محنت ترا چيست؟
به مويي در گرفتي، ياد مي دار
رخم در زر گرفتي، ياد مي دار
چو جان در بر گرفتي، ياد مي دار
ز کين خنجر گرفتي، ياد مي دار
بجوشيد از غضب خون در تن او
ز لب شکر بدان بخشم که خواهم
که گر شهري بسوزم پادشاهم
که نتوان با تو دل در ديگري بست
و گر سر ميزني بر آستانم
تو خواهي گريه ميکن، خواه زاري
نمي خواهد ترا، آخر نه زورست
حديث قليه با سيران نگويند
ازين بهتر نظر مي کن به حالم
در دوزخ فرو بند، اي بهشتي
من از هجر تو در شبهاي تاري
بر من به ز ده سيمرغ در قاف
در آن معني که حق با جانب اوست
چو پايم بسته ديدي سر کشيدي