ديوان انوري

آسمان را زبان کلک تو داد
در مقادير کارها تلقين

نيست در سکنه زمانه کسي
کاضطراب مرا دهد تسکين

آسمان چشم حوادث برکند
گر کند در سايه چترت نگاه

از سياست آسمان بندد تتق
گرچه در انديشه سازي بارگاه

گر وجود تو نبودي در حساب
آفرينش نامدي الا تباه

بوي اخلاقت بروم ار بگذرد
در حجاب جاودان ماند گناه

زين سپس در حمايت جاهت
طاعت کهربا ندارد کاه

شب ادبار حاسدت را نيست
در ازل هيچ بامداد پگاه

زين سپس در حمايت عدلت
طاعت کهربا ندارد کاه

در نفسهاي دشمنت تضمين
هر زمان صدهزار وا اسفاه

از افق برکشيد شير علم
در جهان اوفتاد شور سپاه

آنکه در زير سايه عدلش
طاعت کهربا ندارد کاه

وانکه در جنب سايه قدرش
خواجه اختران نجويد جاه

قدرتت گشته در ازاء قدر
حمله شير و حيله روباه

عاجزم در ثناي تو عاجز
آه اگر همچنين بمانم آه

اسرار فلک مشرف وقوفت
تا شام ابد در قلم گرفته

انصاف تو در ماجراي شيران
آهو بچگان را حکم گرفته

در لوح زبان جاي خاک پايت
اندازه واو قسم گرفته

در سلک سماطين روز بارت
کيوان سر صف خدم گرفته

در حلقه خنياگران بزمت
خاتون فلک زير و بم گرفته

در هواي اصابت رايش
آفتاب سپهر ذره نماي

در کميت سياست کينش
پشه اي ز انتقام پيل رباي

تا ز گردش فلک نياسايد
در نعيم جهان همي آساي

اسباب بقات ساخته گردون
در جمله نه صنعتي نه اسبابي

فتح رابا سپيد مهره رزم
بوده در موکب تو دمسازي