ديوان انوري

تا بود در قرينه پشتاپشت
با قضاي فلک قضاي سدوم

گر سموم سياستش بوزد
تشنه ميرد در آب ماهي شيم

مگر طاعتي کرده بودست خالص
زمين سمرقند در حق يزدان

هردم از جاه نو شونده تو
نومراديست در کنار جهان

گر نظر کرديي به آفاقش
در ميان آمدي کنار جهان

دشمنت کز عداد مردم نيست
ناردش چرخ در شمار جهان

با بخشش او دست آفتاب
دستي است معطل در آستين

چون زخمه گذارند شستها
آيد وتر چرخ در طنين

چون حمله پذيرند پر دلان
آيد کره خاک در حنين

در مغز عدو حفرها برد
تا گوهر خنجر کند دفين

ديدست به کرات بي شمار
در معرکها چرخ تيزبين

چين گره ابروي اجل
در روي املها فکنده چين

مير بوطالب آنکه مطلوبش
نيست در ملک آسمان و زمين

آسماني که در اثر بيش است
تيغش از آفتاب فروردين

مکرمي نيست در همه عالم
کاضطراب مرا دهد تسکين

آب آتش نماي در جامت
طرب انگيزتر ز ماء معين

شايد ار در مقاومت نکند
شير بالش حديث شير عرين

هيچ در يتيم را هرگز
عقب از بهر عاقبت آيين

نيز در ثمين مخوانش دگر
پايه نازلش مکن تعيين

در زواياي دولت از حزمش
حصنها ساخت روزگار حصين

در مواليد عالم از جودش
مايها کرد آفتاب عجين

گر عنان فلک فرو گيرد
در رباط کواکب افتد چين

آسمان را زبان کلک تو داد
در مقادير کارها تلقين

طاهربن المظفر آنکه ظفر
هست در کلک و خاتمش تضمين

وانکه بي مهر خازنش در خاک
ننهد آفتاب هيچ دفين