ديوان انوري

وگر چند اندرين مدت نديدست
کسم در خدمتت الا بنادر

سعادت همنشينت در مجالس
هدايت هم حريفت بر منابر

در اجسام زمين سيرش مؤثر
وز اجرام فلک ذاتش مؤثر

وزين بربود ديواني و در وي
دلاور قهرماني ترک اشقر

آفتابي که در نظام جهان
هيچ سعي تو نيست مشکور

اي بلبل بوستان تجريد
در شوره ستان آفرينش

در جلوه کشيده کشف نطقت
اسرار نهان آفرينش

در بدو وجود گفته پيرت
کاي بخت جوان آفرينش

در شيوه اختراع و ابداع
با تاب و توان آفرينش

در بي جهتي هلال قدرت
فارغ ز بنان آفرينش

در بي صفتي علو نعتت
برتر ز بيان آفرينش

هر نوبت مجلست بهاريست
در فصل خزان آفرينش

نقد سخنت چو رايج افتاد
در داد و ستان آفرينش

در خدمت دور دولتت باد
دوران و زمان آفرينش

آسمان گر سلاح بربندد
تير تدبير تو نهد در کيش

غزلکهاي خود همي خواندم
در نهاوند و راهوي و عراق

گفتم آيا کسي تواند کرد
در بساط زمين علي الاطلاق

در خراسان ز امتش دگريست
که برو عاشقست ملک عراق

نبود بر سخاوتش منت
نبود در کفايتش تعطيل

تير در پيش چهره زهره
از خجالت همي شکست اقلام

تيغ مريخ در دم عقرب
تخت خورشيد بر سر ضرغام

توامان گشته در برابر قوس
سپر يکدگر به دفع خصام

زهره در سايه عنايت او
تيغ مريخ برکشد ز نيام

ور در آيينه خاطر نگري
دهد از راز سپهرت اعلام

ماه چون در حجاب مي نوشد
از سراي سپهر مينافام