ديوان انوري

آخر به جفا مرا بيازردي
در اول دوستي وفا کرده

روشنم شد که در بسيط زمين
نيک عهدي نيافريد خداي

برکنارم ز يار اگرنه مرا
همه مقصود در کنارستي

نيست در بوستان وصل گلي
اين چه ژاژست کاش خارستي

گر ترا طبع داوري بودي
در تو وصف پيمبري بودي

ياد مي دار کانچه بنمودي
در وفا برخلاف آن بودي

در پاي غم تو خرد گشتم
هم سرکشي و بزرگواري

برو کاندر ستمکاري چو عالم
نظيري در همه عالم نداري

با روي تو در تفکرم کايزد
از رحمتت آفريد پنداري

پادشاهي در نکويي چت زيان
گر نظر بر پاسباني افکني

با سروکاري چنينش درخورست
اينکه در پاي چناني افکني

خاک قدمش به فخر بنشاند
در گوشه گوش کيميا را

اي کرده خجل نسيم خلقت
در ساحت بوستان صبا را

در ديده فتح جاي سازد
از کوري دشمنان لوا را

تشنگان حدود عالم را
در يکي جام کي کند سيراب

عقل و نظرش سر مساعي
جود و کرمش در مواهب

در ميانست و خاک پايش را
خاک بوسيده هرکه تاجورست

هرکجا از حمايتت حرزيست
در الم چون شفا هزار اثرست

عنصرت مايه ايست از رحمت
گرچه در طي صورت بشرست

زانکه دايم هماي قدر ترا
هرچه در گردش است زيرپرست

هرچه در زير چرخ داناييست
راستي پرتوي از آن هنرست

در حصار حمايت حزمت
مرگ چون حلقه از برون درست

به رضاي خليل ابراهيم
که به تسليم در جهان سمرست

پس اگر ز اعتماد در مستي
حالتي اوفتاد کان سيرست

سخره ترجماني قلمت
هرچه در ضمن لوح مسطورست