جام جم اوحدي مراغي

قيد اقبال در سر قلمت
مرکز فتح سايه علمت

مستي خواجگان همنامت
در دو گيتي ز جرعه جامت

ده نشيني چه ديگ جوشاند ؟
جامه مدح در که پوشاند ؟

در زبور سخن مناجاتم
مشتمل بر فنون حاجاتم

اين سخنهاي بکر پرورده
مهل امروز در پس پرده

بيژن شير خفته در زندان
کنده گرگين بي هنر دندان

شهرتش ده به کنيت سامي
مهلش در خمول گم نامي

در جهانش به لطف گردان کن
روزي دست شيرمردان کن

ديوان انوري

لعلش به ستيزه در نموده
صد معجزه پيمبري را

در پيش جنيبت جمالت
از جسم پياده گشته جانها

در کوکبه رخ چو ماهت
صد نعل فکنده آسمانها

نظارگيان روي خوبت
چون در نگرند از کرانها

در روي تو روي خويش بينند
زينجاست تفاوت نشانها

در همه عالم وفاداري کجاست
غم به خروارست غمخواري کجاست

باز کاري درگرفتستي مگر
نو گرفتي تازه در کار آمدست

هرجا که رسم برابر من
اندوه تو در ميان رسيدست

به بند روزگارم چند بندي
سخن خود بيشتر در روزگارست

در هجر ز درد بي قرارم
کان درد هنوز برقرارست

در بيابان رهروان عشق را
زاب چشم خويش دريايي خوشست

آسيب غم تو در زمانه
دور از تو بلاي ناگهانست

با حسن تو در نواله چرخ
رخساره ماه استخوانست

وز عافيتي چنين مروح
در عشق تو عمر بس گرانست

بر در بتخانه حسنت کنون
دست صبرم زير سنگ باطليست

در همه مملکت مرا جانيست
هر زمان پاي بند جانانيست

در کنارم به جاي دمسازي
تا سحرگه ز ديده طوفانيست