جام جم اوحدي مراغي

ايکه اندر فريب ايشاني
در فريب تواند، تا داني

در قبولت به اين همي کوشند
ورنه نامت باقچه نفروشند

آنچه در دور ما اميرانند
صيد اين جمع گول گيرانند

در زمان صحابه و ياران
آن بزرگان و آن نکوکاران

از برون در ميان بازارم
وز درون خلوتيست با يارم

خويش را از زمين برانگيزم
وز در رحمتش درآويزم

نرود در خيال موجودي
اينچنين صرفه از چنان جودي

تا چهل سال روح روينده
ميکند کار در تن بنده

در بدنها رطوبتيست لطيف
منفصل گشته از فضول کثيف

در قيامت، کزين ستوده طلسم
دور باشد حجاب ظلمت جسم

بازدان، گر دل تو آگاهست
که چه خرسنگهات در راهست!

تا که در رنج جستن ناني
نخوري، تا کسي نرنجاني

راهت از نردبان آزاديست
در جهاني که سربسر شاديست

بگذر زين بهشت پردانه
در بهشت خداي برخانه

در ميان سخن چو يارانش
خسته ديدند و اشک بارانش

تيرگي علم پيچ برپيچست
کش بکاوند و هيچ در هيچست

روشنان فلک بکار تواند
همه در بند انتظار تواند

اعتدال ار ز زر بياموزي
در اثير اوفتي، برافروزي

در جهاني رسي سراسر جان
وندرو کاردار عقل و روان

بر سر دوشها تراز بقا
در کف هوشها جواز لقا

گر طلب ميکني بهشت بقا
نزني جز در بهشت لقا

در بهشت خدا علف نبود
هرچه خواهد شدن تلف نبود

در بهشتي که سفره نانست
پي منه، کان بهشت دونانست

گر علومست در نوشته تست
ور سلوکست سر گذشته تست

صوت صيت تو در جهانگيري
بر صداي فلک کند ميري