جام جم اوحدي مراغي

زان نظر در گناهت اندازد
خشم گيرد به چاهت اندازد

بر زمين بگذري، سما گردد
در مگس بنگري، هما گردد

نيستي بخشدت ز تاب رخش
محو گردي در آفتاب رخش

پاي دانندگان به بند آرد
سر بيدار در کمند آرد

در عروقي بدين صفت باريک
مخرجي تنگ و مدخلي تاريک

شاهد دل، که نامش ايمانست
در پس هفت پرده پنهانست

قلب در قلب لشکر ابوين
صالح البنيتست و مصلح بين

در وجود تو بر، صليب دلست
وندرين باغ عندليب دلست

نه بپرورد مريم از پاکي
روح حق در مشيمه خاکي؟

مهر دوشيزگي تميمه او
مهر تابنده در مشيمه او

عقل شمعست اندرين خانه
مرد در پاي عشق پروانه

آسمانها به عشق ميگردند
اختران نيز در همين دردند

اينکه در شعر ميگرايي گوش
مدتي بر سماع قرآن کوش

در چنان بيخودي سرافشاني
نفي غير خداست، تا داني

لطف حق درج در شمايلشان
حرز و تعويذ حق حمايلشان

در خرابي بود عمارتشان
وز سر نيستي امارتشان

چون کسي اندرين اصول رسد
زود در پايه وصول رسد

شقه هاي غطا براندازد
تحفه هاي عطا در اندازد

سر توحيد ازين گروه شنو
ورنه سرگشته در بدر ميرو

احديت نشان ذاتش دان
صمديت در صفاتش دان

نفس چندانکه هست بالاتر
در کرامات و کشف والاتر

در ترقيش پايه بر پايه
ميرساند به نور از سايه

اندرين دور ازين وجودي پاک
نتوان يافتن مگر در خاک

در جهان نيست صاحب دردي
بي ريا دم نميزند مردي

راستي را نشانه نيست پديد
راستي در زمانه نيست پديد