جام جم اوحدي مراغي

خانه را غارتي در اندازند
به شبي جمله را بپردازند

در سؤالش کشند و درماند
چون سخن را جواب نتواند

آتش خشم بر فروزانند
در شب اولش بسوزانند

پشت بر خاکدان فاني کن
روي در عالم معاني کن

شر شيطان هميشه در کارست
دفع او بي رفيق دشوارست

عقباتي درشت در راهند
که ز آفاتشان کم آگاهند

بوده در حکم مرشدي ز نخست
برده فرمان اوستادي چست

در ولايت به مسند شاهي
بر نشسته ز روي آگاهي

در دل ما جزين اماني نيست
زانکه ايمان مايماني نيست

در طريقت چهار يار اينست
چاره کار مرد کار اينست

در بر وي حواس بر بسته
به نظرهاي خاص پيوسته

از زبان در دلت گشايد راه
معجز لا اله الاالله

مرشدي را ملامتي افتاد
در مريدان قيامتي افتاد

آنکه اندر جهان ندارد گنج
چون توان آگنيدنش در کنج؟

اين چهارند در طريق کمال
حالت فقر و حيلت ابدال

خوبرويان چو رخ همي پوشند
عاشقان در طلب همي کوشند

قلعه را در مساز بي بارو
احتما بايد، آنگهي دارو

چون نهادي کلاه خرسندي
بر در بندگي کمر بندي

آنکه عون خداي رايت اوست
علم شاه در حمايت اوست

گفت بگذار، گردمي بايد
در غم عشق مردمي بايد

متوکل سبب يکي بيند
متفرق در آن شکي بيند

هر کرا آشناي خود سازد
به بلاي خودش در اندازد

باغباني، تو مزد خود بستان
سعي کن در عمارت بستان

هر کرا در فراق فرزندي
اندرين خانه سوخت يک چندي

حبذا! مفلسان آواره
جامه و جان پاره در پاره