جام جم اوحدي مراغي

گنجها در کنار ميکردند
تا ستايش گزان مي کردند

منکه خلوت نشين اين گنجم
در جهاني چنين کجا گنجم؟

راستان رنج خود تلف کردند
زانکه در کار ناخلف کردند

کس ازو نشنود حديث گزاف
نزند در ميان مردم لاف

در جهان رنگ مقبلي اينست
پهلواني و پر دلي اينست

در پي نفس گشتن از سرديست
نفس کشتن نهايت مرديست

حارس بوستان در خانه
سر خر به، که پاي بيگانه

کودک خويش را برهنه در آب
چکني پيش بنگيان خراب؟

غم مردي نميخورد مردي
در جهان نيست صاحب دردي

اکثر کودکان چو زين طرزند
در بزرگي ادب کجا ورزند؟

در حديثي دليل خواستمش
حرمت و آب رخ بکاستمش

کي موافق بود بر دانا؟
در يکي خيمه بيست مولانا

سروراني، که پيش ازين بودند
در سلف پيشواي دين بودند

روي وعظي که در پريشانيست
عين شوخي و محض نادانيست

عرض کن تحفهاي بيخوابي
نقدهايي که در سحر يابي

مکن از جامه کسان زينت
منماي آنچه نيست در طينت

راستي کن، که راستان رستند
در جهان راستان قوي دستند

حق اينها بدان که اربابند
مقبلان اين دقيقه در يابند

چون در آمد اجل زبون گشتند
ملک بگذاشتند و بگذشتند

بکن اندر زمان مستي خود
سفري در زمين هستي خود

بدر آ، اي حکيم فرزانه
پر نشايد نشست در خانه

در مقامي که آشنايي نيست
بهتر از عقل روشنايي نيست

از مسافر ادب نميجويند
وينک از در بدر هميپويند

روز در کويها غزل خواندن
نيمشب نعره بر فلک راندن

گر چه در زرق نادرستانند
چيز کيشان بده، که چستانند