جام جم اوحدي مراغي

خانه در کوي بختياران کن
دوستي با لطيف کاران کن

در رواق سپهر ميباشي
چکني نقش خانه از کاشي؟

روي در گفته خداي آور
حق «لا تسرفوا» بجاي آور

نتواني ز خانه بسيار
که به زنبور در رساني کار

بس بود بهر کبريا قصري
خاصه در دولت چنين عصري

بدهي، در بهشت کاخ شود
ندهي، دوزخت فراخ شود

که نگهدارد آن در خانه
نگذارد به دست بيگانه

به ازين کرد بايد انديشه
تا نيايد شغال در بيشه

تا که باشي کشد در آغوشت
چون برفتي کند فراموشت

در اساس نتيجه و فرزند
آلت و اختيار بد مپسند

نوجوان هم چو سرو بستاني
رفت يکروز در نيستاني

ميوه بيشه چون نپروردست
دل داننده را نه در خوردست

آتشي باز بر فروزانند
در دم آهنش بسوزانند

چون بميري در آن سرات برند
پيش نار سقرفزات برند

به دم دوزخت در اندازند
گه بسوزند و گاه بگدازند

دهيانش به سر در آويزند
شهريانش به قهر خون ريزند

در تو خاصيتي فزون باشد
تا ترا ديگري زبون باشد

شربتي در قدح نميريزي
که به زهريش بر نيآميزي

نتوان زد به مذهب مالک
غوطه در لجه چنين هالک

نستاند زيادتي ز کسي
ننهند در وجود بوالهوسي

باز داند ستمگران را جاي
ننهد در دراز دستي پاي

بر درختي بدين برومندي
در باغ کرم چه مي بندي؟

چون مجال کرامتي باشد
بستن در غرامتي باشد

شاعري چيست؟ بر در دونان
خانه کرد و حکمت يونان

سروراني که پيش ازين ايام
سعي کردند در بلندي نام