جام جم اوحدي مراغي

بتو گردون ارادت آورده
در تو گبران شهادت آورده

در حصار تو گنبد گردان
کو توال تو همت مردان

بوقبيس و حري درون خطم
بولهلب در زبانه سخطم

سايه بر مال کس نيفگندم
مالش کس نکرد در بندم

رخت خود در خرابه اي بردم
زان دل افسردگان بيفسردم

در چنين فقر و نامرادي ها
« خضعت وجهتي لواديها»

غم دل روي در رميدن کرد
فتنه آهنگ آرميدن کرد

پاي رفتن نبود در دستم
ورنه من بر گزاف ننشستم

او چو در پرده طلسم کمال
پيشت آورد کارنامه حال

مست بگذار در بيابانش
شب چو بيگه شود بخوابانش

علما راست رتبتي در جاه
که نگردد به رستخيز تباه

آنچه در علم بيش ميبايد
دانش ذات خويش ميبايد

فکر در گفتنش نه پاينده
ز امهات حضور زاينده

دومين دور شير گير کند
در فنون هنر بصير کند

در سوم دور چون کني نوشش
بنماند نهاد را پوشش

هر چه در امتناع و امکانست
ذات واجب مغاير آنست

طبع چون در مزاج پيوندد
از تراکيب نقشها بندد

به يکي معدن احتباسش کرد
جنبش خويش در حراسش کرد

در چنين حال زرع خوانندش
اصل اين چند فرع دانندش

در زواياي پشت رست شود
نسبتش با بدن درست شود

چرخ پيوندش استوار کند
تا در آن جايگه قرار کند

افتدش در مسام بادي گرم
زان پديد آيد اختلاجي نرم

يارمندي رسد ز بهرامش
متصرف شود در اندامش

عضوهاي رئيسه را در تن
با دگر عضوها کند روشن

در شکم خويش را بجنباند
مرد داننده کودکش خواند