منطق العشاق اوحدي مراغي

ترا زين سرو باري برنيايد
وزين در هيچ کاري برنيايد

مرا محروم نگذاري، چو داني
که ياري ثابتم در مهرباني

بخوردي انگبين در تب نهاني
ز شکر چون جنايت ميستاني؟

همان سنگين دل نامهربانم
که در شوخي به عالم داستانم

شنيدم حاجييي احرام بسته
چو در ريگ بيابان گشت خسته

چو ديدم در سخن خيرالکلامش
نهادم « منطق العشاق » نامش

جام جم اوحدي مراغي

روشنايي ببخش از آن نورم
از در خويشتن مکن دورم

کردگارا، به حرمت نيکان
که در آرم به سلک نزديکان

از شراب حضور سيرم کن
در نفاذ سخن دليرم کن

بيعه در بيعتش ميان بسته
زانکه ناقوس را زبان بسته

روح در مکتبت نو آموزي
ابد از مد مدتت روزي

رخ در آسودگي نداري هيچ
خبر از آسودگي نداري هيچ

چيستند اين بتان رنگارنگ؟
که در آغوششان کشيدي تنگ

نو عروسان کهنه کاشانه
خوش خرامنده خانه در خانه

در شبستان چرخ دولابي
چشمشان گشته مست بيخوابي

همه چشم چراغ اين ديرند
راهب آسا هميشه در سيرند

جفت خورشيد شد در ايامش
نام سلطان محمد از نامش

در جبينش ز عصمت مهدي
همه پيدا ظهور هم عهدي

همچو برجبيس در فضاي سپهر
ترک ترکش سپرده تارک مهر

زيج مهرست راي رخشانش
رصد ماه در گريبانش

تير خطي نبشت در سلکي
تا بنان ترا کند کلکي

به ميان سخن که ميسازد
سخن اوحدي در اندازد

با زر شمسه تو در ياري
لاجورد سپهر زنگاري

در تک اين رواق بالنده
پشت ماهي به گاو نالنده

ماه ازين طارم زمين مرکز
در دم آفتابت آجر پز