ديوان اوحدي مراغي

ميدهم در بهاي وصلش جان
ميبري، يا مبر، چه ميگويي؟

با تکاپوي چنين امروز چرخ
در اساس کار فرداي منست

پادشاهان را نيارم در نظر
چون به درويشان تولاي منست

احتياطي بکن در اول روز
تا پشيمان نگردي آخر کار

خانه در بيشه الهي بر
سنگ بر شيشه ملاهي بار

در وصولي، که عارفان گويند
همگنان را به دوست استظهار

تو شهادت نگفته اي، ورنه
در شهادت مرتبند آن چار

خرماي حرام ظالمان را
در شب چره چون مويز چيده

چون درفتد اين عنان به دستت؟
در هيچ رکاب نادويده

اي کبر تو خارهاي هستي
در سينه نيستان خليده

تو در پي صيد ديگراني
وآن صيد، که داشتي، رميده

در غلطم، يا سخن آشناست
اينکه مرا ميرسد امشب بگوش؟

در خرابات عاشقان کوييست
وندر آن خانه يک پري روييست

در خرابات ما شود عاشق
هر که پرواي دردسر دارد

آفتابي بدين عظيمي را
ذره اي در هواش مي بينم

در صفا نيست صورت دوري
دوري از ظلمت هوا باشد

گر بر آمد بصورت ليلي
گه در آمد بديده مجنون

مدتي توبه داشتم و اکنون
که خرابات عشق در پهلوست

در بدين ناخوشان ببند امروز
تا برانيم چند روزي خوش

خلقي متحيرند در وي
تا خود هوس کدام دارد؟

در کيسه آن کسست هوشم
کو کاسه مي مدام دارد

کز بوسه شکرين لبانست
اين شهد که در کلام دارد

منطق العشاق اوحدي مراغي

قلم در گفتهاي ديگران کش
ترا داريم، وقت ديگران خوش

مگر عذرم بزرگان در پذيرند
بزرگان خرده بر خردان نگيرند

سخن در دوستداري آزمودست
کزيشان نيز ما را رنج بودست