ديوان اوحدي مراغي

آنرا که خطيب سود خواند
در مذهب اوحدي زيانست

مدتي توبه داشتيم، اکنون
که خرابات عشق در پهلوست

بار چو تو دلبري کشيدن
در قوت احتمال ما نيست

نگشتي اوحدي همچون خيالي
اگر در خواب مي ديدي خيالت

غمزه آهووش گو افگنت
تير غم در ديده بهرام کرد

اين قاعده نيازمندي
در عهد تو بي نيازم آورد

گستاخي اوحدي برتو
در غارت و ترکتازم آورد

تن عاشق بميرد در جدايي
وليکن جان او هرگز نميرد

در صفا نيست صورت دوري
دوري از ظلمت هوا باشد

به بند او در افتادم
کشيدم بند و مشکل شد

صبا در طره شمشاد پيچيد
بنفشه خاک پاي ارغوان شد

چون خريداران بديدندش ز جهل
در بها سيم سياه انداختند

چون بخواهد سوختن در دوستي
آزمايشها به دشنامم کند

مرد را در سلوک مرقاتيست
راز بر حسب ارتقا گويد

تا نجوشيم در نيايد عشق
تا نکوشيم بر نيايد کام

اوحدي وار در آيينه دل
همچو نقش حجرت مي دارم

عجب دارم که: در فردوس فردا
بدين صورت تماشايي ببينم

از پس پرده جمله حيرانند
کس ندارد گذار در پرده

هم تويي پرده بصيرت تو
خويشتن را مدار در پرده

گر درين پرده ميروي، ايدل
اوحدي را ميار در پرده

در حساب بوسه اميد مرا
بر دهانت مبلغي وام آمده

چون سزاي سوختن ديدي مرا
در چنين سوداي خام انداختي

زين دايره تا بدر نيفتي
در دايره دگر نيفتي

شماري گر از بيدلانش بگيري
نگيري دل اوحدي در شماري

در سراي توبيت المقدسست امروز
رخ تو قبله شوريدگان شيدايي