ديوان امير خسرو

خسرو به گدايي چنان سيم
پيش در او مقيم گشته

اي آرزوي دل شکسته
ما در دل تو شکسته بسته

بربسته به مويشان چو مرغول
خسرو چو سگي در قلاده

کس در غم تو نداده پندم
جز آنکه غمي نيازموده

ننگ همه عاشقانست خسرو
مپسند سفال در خزينه

هيچگه در حضور خواهم گفت
محنت انتظار ديرينه

لبت در سخن انگبين ريخته
رخت مشک بر ياسمين ريخته

مبتلايي بينوايي در بلا
جان نثار دل فگار افتاده اي

مرا در طعنه خصمان فگندي
به سنگ ناکسان گوهر شکستي

مرا جان در وفاداري برآمد
هنوز اندر حق من بدگماني

گر کشتني است بنده خسرو
بيهوده چه در عذاب داري؟

درياب که گوهري چو اشکم
در خاک نيابي، ار بجويي

سرو در آرزوي بندگيت
گله ها مي کند از آزادي

در چمن همچو شمع مجلس ما
طوطي آتشين زبان ديدي؟

راستي را شمايل قد او
هيچ در سرو بوستان ديدي؟

پرتو روي او بگو روشن
هيچ در ماه آسمان ديدي؟

بسته زلف را بگو، ياري
کاي فلان، در کدام سودايي؟

ز من برشکستي به يکبارگي
در وصل بستي به يکبارگي

مگر در دلت مهرباني نماند!
که پيمان شکستي به يکبارگي

وگر در عقل گنجيدي خيالش
ورق بر دست نامحرم ندادي

در تردد گذشت عمر عزيز
همچو من نيست مختلف جايي

ديوان اوحدي مراغي

از رياحين چرخ در ناف زمين
نافهاي مشک ناب انداختست

نغمه شيرين مرغان سحر
شور در مستان خواب انداختست

گر در طلبت هزار باشند
غيرت نبرم، که بي نشانست

نتوان ز تو روي در کشيدن
بارت بکشيم، تا توانست